മഴയും നിലാവും....

2011-06-07T11:54:00.001+05:30

ഈയാമ്പാറ്റകള്‍
മഴയും വെയിലും ഇണങ്ങിയും പിണങ്ങിയും കളിച്ചു കൊണ്ടേയിരുന്നു. മഴക്കായിരുന്നു ശക്തി. എങ്കിലും വെയില്‍ ഇടയ്ക്കിടെ മഴയെ തള്ളി മാറ്റി കുറച്ചു നേരത്തേക്കെങ്കിലും ഓടിക്കളിച്ചു. വൈകുന്നേരം ആയപ്പോഴേക്കും വെയിലിനു തളര്‍ച്ച തോന്നി. ചുവന്ന കണ്ണോടെ വെയില്‍ പോയി. അപ്പോഴേക്കും മഴയ്ക്ക് സങ്കടം വന്നു. അത് ആദ്യം വിതുമ്പി കരഞ്ഞു. എന്തെ കരയുന്നതെന്ന് കാറ്റ് മെല്ലെ ചോദിച്ചപ്പോഴേക്കും മഴയ്ക്ക് സഹിച്ചില്ല. മഴ ഉച്ചത്തില്‍ കരഞ്ഞു.

മഴയത്ത് കളിക്കാന്‍ ഇറങ്ങിയതായിരുന്നു ഒരു കൂട്ടം ഈയാമ്പാറ്റകള്‍. മഴയില്‍ നഷ്ടപ്പെട്ട ചിറകുകള്‍ അന്വേഷിച്ചു ഒരു കൂട്ടം ഈയാമ്പാറ്റകള്‍ നനഞ്ഞ മണ്ണില്‍ പരതാനിറങ്ങി. കുറെ പേര്‍ മണ്ണെണ്ണ വിളക്കിന്റെ ഭംഗിയിലെക്കെടുത്തു ചാടി.

നാക്ക് നീട്ടിയ തവളയ്ക്ക് പിന്നെ വായടച്ചു പിടിക്കാനെ തോന്നിയില്ല.

മഴയുടെ സങ്കടം തോര്‍ന്നു. പിറ്റേന്നും വെയില്‍ വന്നു. പകല്‍ സമയം മുഴുവന്‍ വയര് വീര്‍ത്ത തവള ഉറങ്ങി.
പാവം ഈയാമ്പാറ്റകളുടെ പൊഴിഞ്ഞ ചിറകുകള്‍ മാത്രം .......
അപ്പോഴേക്കും മണ്ണിന്റെ മാറത്തു മഴയത്ത്‌ കളിക്കാനിറങ്ങാന്‍ ഒരു കൂട്ടം ഈയാമ്പാറ്റകള്‍ വീണ്ടും തയ്യാറെടുത്തു..

2011-06-07T11:19:00.000+05:30

ഞാനും മഴയും...

ആകാശത്തേക്ക് നോക്കിയിരുന്നപ്പോഴാണ് മഴ പെയ്യാന്‍ തുടങ്ങിയത്. കുറച്ചു നേരം
കഴിഞ്ഞപ്പോഴാണ് സ്ഥല കാല ബോധം ഉണ്ടായത്; ഞാന്‍ ആദ്യമായി മഴ കാണുകയാണോ.
അങ്ങകലെ നിന്നും തുടങ്ങി എന്‍റെ മുറ്റത്തെ തുളസിയിലും സിമന്റ്‌ തറയിലും
വീണു തീരുന്ന മഴ. അവിടെ നിന്നും ചെറിയ ചാലുകളായി ഒഴുകി വീടിന്റെ ഓരത്ത് ഒരു
കുളം പോലെ.... ഇവിടെ ആരുമില്ല. അതുകൊണ്ട് എത്ര നേരം വേണമെങ്കിലും എനിക്ക് ഈ
ജനാലയിലൂടെ മഴ നോക്കിക്കാണാം. എന്താണ് മഴ? ഭൂമിയിലെ ജലം നീരാവിയായി
തണുത്ത്‌ കാര്‍ മേഘമായി മലനിരയോ കടലോ ഒക്കെ താണ്ടി ഇവിടെ പെയ്യുന്നു; അത്
മാത്രമാണോ മഴ? മൊബൈലില്‍ മെസ്സേജ് വരുന്നു. ഒന്ന് നോക്കിക്കോട്ടേ...

മഴ ഭാവന ഉണര്‍ത്തുന്നില്ലേ? മഴ കണ്ട ഒരു സുഹൃത്തിന്റെ ചോദ്യമാണ്. അറിയാതെ
ഞാനൊന്നു ചിരിച്ചു.. ശരിയാണ്. മഴയെ അങ്ങനെ വെറുതെ വിടാന്‍ പറ്റില്ലല്ലോ.
ജനാലക്കരുകില്‍ വീണ്ടും വന്നിരുന്നു. ഭാവന ഒന്ന് ഉണര്ന്നെങ്കില്‍.
എന്നെപ്പോലെ സുഹൃത്തും ഇപ്പോള്‍ ജനാലക്കരികിലോ മറ്റെവിടെ എന്കിലുമോ നിന്നോ
ഇരുന്നോ ഒക്കെ മഴ കാണുക ആയിരിക്കും. വേണ്ട.. ചിന്തകള്‍ ആ വഴിക്ക് പോയാല്‍
ഭാവന ഉണരില്ല. മൂന്നു വര്‍ഷങ്ങള്‍ താണ്ടിപ്പോയ ഒരു കൂറ്റന്‍ ഡയറി എന്‍റെ
കയ്യിലുണ്ട്. ആദ്യത്തെ താളില്‍ ഞാന്‍ എഴുതി തുടങ്ങട്ടെ.......

" ആകാശത്ത് നിന്നും വെള്ളി നൂലുകള്‍ താഴേക്കു പതിക്കുന്നത് പോലെ മഴ എന്‍റെ മുന്നില്‍ പെയ്തു തുടങ്ങി.

മൊബൈലില്‍ വീണ്ടും മെസ്സേജ് വന്നു. ഞാന്‍ ഒന്ന് നോക്കി വരട്ടെ.

"water melon art"... ഒരു ഫോര്‍വേഡ് മെസ്സേജ് ആണ്. നേരത്തെ മഴ ഭാവന ഉണര്തുന്നില്ലേ എന്ന് ചോദിച്ച അതെ സുഹൃത്ത്‌.

ഞാന്‍ മനസില്‍ വെറുതെ പറഞ്ഞു. ഓ.. അവരെപ്പോഴേ മഴയെ മറന്നു. കണ്ടില്ലേ തണ്ണി
മത്തന്‍ മെയില്‍ ആക്കി അയച്ചത്. ഇത്ര പെട്ടെന്ന് വേനലായോ..

പൂര്‍ത്തിയാക്കാന്‍ കഴിയാത്ത ഡയറി ഞാന്‍ അടച്ചു വെച്ചു. ഭാവന എങ്ങോട്ടോ ചിറകടിച്ചു പറന്നു പോയി.. ഇനി നാളെ വരാം എന്ന് പറഞ്ഞു..

2011-01-25T19:26:00.000+05:30

SOUL OF YOU

I am not the person you are trying to reach..
Iam the person who is trying to reach you.
But you are not my destiny..

I always wanted to talk with you..
But never wanted you to listen me.
You may be thinking... Who am I?

Dont get surprised, Its you ; you only
I am your mind who is trying to reach you
That I wanted to talk but not compelled you to listen

Now I reached the end of my day.
It's time to sleep; you may be slept.
The night is short, dark deep and cold
I wish all of you a sound sleep..

But I am not going to sleep..
I am still alive beyond your closed eyes
Trying to spread some fascinating colours into your mind
Which is later called a dream..

You may smile while dreaming
Its my pleasure to see you are smiling
When you smile, I am nothing
But the soul of you..

2011-01-15T22:28:00.000+05:30

ഞാന്‍

മഴ പെയ്തു തോര്‍ന്ന ആ രാത്രിയില്‍ ഞാന്‍ ഒരു സ്വപ്നം കണ്ടു.

എത്ര ശ്രമിച്ചിട്ടും ഓര്‍ക്കാന്‍ കഴിയാതെ പോയ ആ സ്വപ്നം

വീണ്ടും കാണ്‌വാന്‍ ഞാന്‍ വൃഥാ ശ്രമിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.

ഒടുവില്‍ മഴക്കാലം മാറി. വെയില്‍ വന്നു.

കുളങ്ങളും വയലും വറ്റി വരണ്ടു.

വേനല്‍ കാലത്തെ സന്ധ്യക്ക് കടും ചുവപ്പ് നിറംആയിരുന്നു.

ചുവപ്പു നിറമുള്ള കടലാസു പൂക്കള്‍ മാത്രം

ഒരു സ്വപ്നം പോലെ എന്റെ ഓര്‍മയില്‍ അവശേഷിച്ചു.

ചെമ്മണ്‍ പാതയുടെ ഓരത്തെ തണലില്‍

ഒരു കടലാസു പൂവ്‌ ഞാന്‍ കണ്ടു..

പക്ഷെ.. അതും ഒരു പകല്‍ കിനാവായിരുന്നു.

തവളകള്‍ കരഞ്ഞ ഒരു രാത്രിയില്‍ വീണ്ടും മഴ പെയ്തു.

അന്ന് വീണ്ടും ഞാന്‍ കിനാവ്‌ കാണാന്‍ കൊതിച്ചു കിടന്നു.

പിറ്റേന്ന് കണ്ടത് ഒരു കുളക്കൊഴിയുടെ ജഡം.

അതിനു കടലാസു പൂവിന്റെ ഇല്ലാത്ത ഗന്ധം ഉണ്ടായിരുന്നു.

ഇതൊക്കെ വെറും സ്വപ്‌നങ്ങള്‍ ആയിരുന്നു എന്ന് ഇന്നാണറിഞ്ഞത്.

ചത്ത കുളക്കോഴി പറന്നു പോയ്‌

സിറിന്ജിലെ നീര് സിരകളില്‍ പകര്ന്നത് ബോധം.

മരുന്നുകള്‍ മസ്തിഷ്കത്തെ ഉണര്‍ത്താന്‍ വേണ്ടി..

അപ്പോഴും സംശയം ബാക്കി.

ഈ ഞാനോ ആ ഞാനോ ഏതായിരുന്നു ഞാന്‍?

2010-10-13T23:07:00.000+05:30

ചിലന്തി വല

ഉച്ചക്ക് ഒന്ന് മയങ്ങുമ്പോഴായിരുന്നു കാറ്റു വീശി അടിച്ചത്. കുരുത്തോലതുമ്പത്ത് തൂങ്ങിയാടിയ ചിലന്തി ആകാശത്തോളം ഉയര്‍ന്നു... പിന്നെ പിടി വിട്ടു താഴേക്കു. നടു തല്ലി താഴെ വീണു. മേലേക്ക് നോക്കിയപ്പോള്‍ ഉച്ച വെയില്‍. കണ്ണ് അടഞ്ഞടഞ്ഞു പോയി. ദേഷ്യം തീര്‍ക്കാന്‍ വടക്കോട്ട് കുറെ ഓടി. കയ്പ്പുള്ള വേപ്പ് മരത്തില്‍ പറ്റിപ്പിടിച്ചു കയറി. കുഞ്ഞി ചിലന്തിക്ക് ദേഷ്യം ശമിച്ചില്ല. ഈ കാറ്റിനെ തടുക്കണം. കുഞ്ഞി വേപ്പ് മരത്തിന്റെ പകുതിയോളം കയറി. പടിഞ്ഞാറ് നിന്നും കിഴക്കോട്ടാണ് കാറ്റ് വീശിയിരുന്നത് . തെക്കോട്ട് ചാഞ്ഞ കൊന്ബില്‍ കുഞ്ഞി ചിലന്തി പറ്റിക്കയറി. ഇടതു നിന്നും വലത്തോട്ട് ... ഒരു ചില്ലയില്‍ നിന്നും മറ്റൊന്നിലേക്ക് അത് വല നെയ്തു കൊണ്ടേയിരുന്നു. ഈ വലയോന്നു പണി തീരട്ടെ. കിഴക്കന്‍ കാറ്റ് ഇതില്‍ കുടുങ്ങും.

വല തയ്യാറായി. കാറ്റിനെ വിടാതെ പിടിക്കാന്‍ ചിലന്തി വലയുടെ ഒത്ത നടുക്ക് കാത്തിരുന്നു. പേടിച്ചിട്ടോ എന്തോ.... കാറ്റ് വേപ്പിന്റെ ഇലകളില്‍ മെല്ലെ തൊട്ടിട്ടു കിഴക്കോട്ട് തന്നെ ഓടി.

നേരം സന്ധ്യയായി. കാത്തിരുന്ന ചിലന്തി ഉറങ്ങിപ്പോയി. ഒരു മുരള്‍ച്ച. എല്ലാം ഒന്ന് കുലുങ്ങി. ചിലന്തി ഞെട്ടി ഉണര്‍ന്നു. കാറ്റല്ല... ഒരു കറുത്ത ജീവി വലയില്‍ കുരുങ്ങി. ഹായ്‌... എന്ത് രസം. തിളങ്ങുന്ന ചിറകുകള്‍. ചിലന്തി ഓടി അടുത്തെത്തി. അത് രക്ഷപ്പെടാന്‍ കുതിക്കുന്നു. കുഞ്ഞി ചിലന്തിയുടെ രോമകൂപങ്ങള്‍ സട കുടഞ്ഞെഴുന്നേറ്റു. കണ്ണുകള്‍ ചെറുതായി. കൈ കാലുകള്‍ വലുതായി. ഒരു നിമിഷം... ചിലന്തി എല്ലാം മറന്നു. വലയിലെ കുഞ്ഞു വണ്ടിനെ കാല് കൊണ്ട് വരിഞ്ഞു മുറുക്കി. വണ്ടിന് ശ്വാസം മുട്ടി.. ചിലന്തി വിട്ടില്ല... വണ്ട്‌ ചത്ത്‌ പോയി. ബോധം വീണ്ട് കിട്ടിയപ്പോള്‍ ചിലന്തിക്ക് സങ്കടം വന്നു. ഇനി എന്ത് ചെയ്യും... വണ്ടിന്റെ നിറമുള്ള ചിറകുകള്‍ തിളങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ചിലന്തി വീണ്ടും വലയുടെ നടുക്ക് നീങ്ങിയിരുന്നു. അപ്പോഴേക്കും സമയം രാത്രി ആയി. പടിഞ്ഞാറ് നിന്നും കാറ്റ്‌ ഒരു കുഞ്ഞു മേഘത്തെ കൂട്ടികൊണ്ടു വന്നു. കാറ്റ് ഒന്ന് മുരണ്ടപ്പോഴേക്കും കുഞ്ഞു മേഘം മഴ പെയ്യാന്‍ തുടങ്ങി. ചിലന്തിക്ക് അസ്വസ്ഥത തോന്നി. മഴയെ തടുക്കാന്‍ അത് പടിഞ്ഞാറോട്ട് ചാഞ്ഞ കൊമ്പില്‍ താഴെ നിന്നും മുകളിലേക്ക് വല നെയ്തു തുടങ്ങി.

... മഴയെ തടുക്കാന്‍ ചിലന്തി വല നെയ്തു കഴിഞ്ഞു. ഇപ്പോള്‍ കിഴക്കന്‍ കാറ്റും കുഞ്ഞു മഴയും തടുത്തു നിര്‍ത്താന്‍ ചിലന്തിക്കു കഴിഞ്ഞു. പകല്‍ മുഴുവന്‍ വല നെയ്ത ക്ഷീണം കൊണ്ടാകാം ചിലന്തി ഉറങ്ങിപ്പോയി. വലത് വശത്തായി അപ്പോഴും കുഞ്ഞു വണ്ട്‌ ചലനമറ്റു കുരുങ്ങി കിടപ്പുണ്ടായിരുന്നു.

രാത്രി എത്രയോ കഴിഞ്ഞു. ഇരുട്ടിനോടൊപ്പം തണുപ്പും കൂടി വന്നു. കുഞ്ഞി ചിലന്തിക്കു തണുത്തിട്ട് വയ്യ. ഉണര്‍ന്ന ചിലന്തിക്ക് തണുപ്പിനെയും തടഞ്ഞു നിര്‍ത്തണം എന്ന് തോന്നി. ഇരുട്ടിലും ചിലന്തി കിഴക്ക് വശത്ത് നിന്നും താഴേക്കും മുകളിലേക്കും വല നെയ്യാന്‍ തുടങ്ങി. നേരം വെളുക്കാരായപ്പോഴേക്കും കിഴക്ക് വശവും മൂടി. ഇനി താഴേക്കുള്ള വഴി മാത്രം. അത് കൂടി മൂടിയാല്‍ തണുക്കാതെ കിടന്നുറങ്ങാം.. പുലര്‍ന്നപ്പോഴേക്കും ചിലന്തി തനിക്കു ചുറ്റും വല നെയ്തു.. അതിനുള്ളില്‍ കാറ്റും മഴയും തണുപ്പും ഏല്‍ക്കാതെ സുഖമായി കിടന്നുറങ്ങി.

അതിരാവിലെ ചാറ്റല്‍ മഴ പെയ്തു. കിഴക്കന്‍ കാറ്റിനോടൊപ്പം തണുപ്പും വീശിയടിച്ചു. കുഞ്ഞി ചിലന്തി കൂട്ടിനുള്ളില്‍ ഇതൊന്നുമറിയാതെ സുഖമായി ഉറങ്ങി. ഒരു മുരള്‍ച്ച. എല്ലാം ഒന്ന് കുലുങ്ങി. ചിലന്തി ഞെട്ടി ഉണര്‍ന്നു. കിഴക്കന്‍ കാറ്റിനു വേഗത കൂടുന്നു. ചിലന്തിക്കു ശ്വാസം മുട്ടി. പക്ഷെ.. അതിനു ആ വലയില്‍ നിന്നും പുറത്തു കടക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞില്ല.

കാറ്റിന്റെ വേഗത ഒന്ന് കൂടി കൂടി. വേപ്പ് മരത്തിന്റെ ചില്ലകള്‍ ഇളകിയാടി. ഇളകിയാടിയ മര ചില്ലക്കിടയിലൂടെ സര്‍വ ശക്തിയുമെടുത്തു ചിലന്തി മുന്നോട്ടു കുതിച്ചു. വേപ്പ് മരത്തില്‍ തൂങ്ങിയാടിയ ചിലന്തി ആകാശത്തോളം ഉയര്‍ന്നു. പിന്നെ പിടി വിട്ടു താഴേക്ക്‌. ഒപ്പം വന്നത് കുഞ്ഞു വണ്ടും. താഴെ വീണ ചിലന്തിയെ മഴ ഒഴുക്കി.. ഒഴുകി ഒഴുകി അങ്ങ് ദൂരെ ....... എവിടെയോ കൊണ്ട് പോയി. പിന്നെ ആരും കുഞ്ഞു ചിലന്തിയെ കണ്ടിട്ടില്ല.

ഉച്ചയ്ക്ക് വെയില്‍ വന്നു. നാല് ദിക്കും തടഞ്ഞിട്ടും ചിലന്തി വല മാത്രം വേപ്പ് മരത്തില്‍ തല കീഴായി കിടന്നു.

2010-05-17T22:13:00.001+05:30

മയില്‍ പീലി...

ഒത്തിരി നാളുകള്‍ക്കു ശേഷമാണ് മറുപടി തിരികെ കിട്ടിയത്.

അവള്‍ക്കു ഞാന്‍ എഴുതിയിരുന്നു. ആകാശം കാട്ടാതെ ഞാന്‍ സൂക്ഷിച്ചു വെച്ചിരുന്ന മയില്‍ പീലി ഞാന്‍ നിനക്ക് തരാം. പകരം നീ നിന്റെ നീല വരയിട്ട നോട്ട് പുസ്തകത്തില്‍ നിന്റെ സ്വന്തം കൈപ്പടയില്‍ എനിക്കെഴുതണം. അത് ഞാന്‍ ആകാശം കാട്ടാതെ സൂക്ഷിച്ചോലാം....

നാളെത്ര കഴിഞ്ഞു. ഇന്നവള്‍ പറഞ്ഞു.

നിന്റെ മയില്‍ പീലി എന്റെ പുസ്തക താളുകള്‍ക്കിടയില്‍ ഞെരുങ്ങി ശ്വാസം മുട്ടില്ലേ... അതുകൊണ്ട് അത് നീ തന്നെ വെച്ചോ.........

അങ്ങനെ എന്റെ മയില്‍പീലി എന്റെ കയ്യിലും അവളുടെ നോട്ട് പുസ്തകം ഏതോ ആക്രി കാരന്റെ കയ്യിലുമായി...............

2010-04-06T23:29:00.000+05:30

ഗള്‍ഫ്‌കാരന്‍.
തമ്പി ഗള്‍ഫിലാണ്. അടുത്ത ആഴ്ച ലീവിന് വരുന്നത്രേ...

തമ്പി നന്നായി പഠിക്കുമായിരുന്നു. പക്ഷെ പ്രീ ഡിഗ്രി പഠിത്തം മുഴുമിച്ചില്ല. അതിനു മുന്‍പേ അവന്‍ ചില്ലറ പണിക്കൊക്കെ പോയി. അപ്പോഴാണ്‌ ഗള്‍ഫില്‍ ഒരു ചാന്‍സ് കിട്ടിയത്. പെട്ടെന്നായിരുന്നു എല്ലാം. ഓടി നടന്നു കടം വാങ്ങി ടിക്കെടിനുള്ള കാശ് സമ്പാദിച്ചു. അങ്ങനെ വിദേശത്തേക്ക് പറന്നു. അവിടെ ഒരു വിധം തരക്കേടില്ലാതെ ജോലിയും ശരിയായി.

വര്‍ഷം രണ്ടു കഴിഞ്ഞു. ഇന്നലെയാണ് കത്ത്‌ വന്നത്. രണ്ടു മാസം ലീവുണ്ട്‌. പിന്നെ ഒരു കല്യാണവും വേണമല്ലോ. ഇത്തവണ വന്നു പോകുമ്പോള്‍ അതും നടക്കണം...കത്ത്‌ കിട്ടിയ ഉടനെ തമ്പിയുടെ വീട്ടുകാര്‍ തിരക്ക് പിടിച്ചു കല്യാണം നോക്കാന്‍ തുടങ്ങി.

ദിവസങ്ങള്‍ കഴിഞ്ഞു. തമ്പി പറന്നെത്തി. തമ്പി ഒന്ന് വെളുത്തു... കനത്തു....

പെണ്ണ് കാണല്‍ ഉഷാറായി. പക്ഷെ എന്ത് ചെയ്യാം.. മനസ്സിനിനങ്ങിയതിനെ കിട്ടിയില്ല. ഒടുവില്‍ ജോത്സ്യനെ കണ്ടു. അങ്ങേരാണ്‌ പറഞ്ഞത്.. തംബീ നിനക്ക് കല്യാണത്തിന് സമയം ആയില്ല.... ഇനി ഒരു വര്‍ഷം കഴിഞ്ഞു നോക്കിയാല്‍ മതി... മാസം രണ്ടു കഴിഞ്ഞു.. മനസ്സില്ലാ മനസ്സോടെ തമ്പി തിരികെ ഗള്‍ഫിലേക്ക് പറന്നു...

വര്‍ഷം ഒന്ന് കൂടി കഴിഞ്ഞു..

തമ്പി പല തവണ കത്തുകളിലൂടെയും ഫോണിലൂടെയും വീട്ടുകാരെ ഓര്‍മിപ്പിച്ചു കൊണ്ടേയിരുന്നു. അങ്ങനെ കണ്ടെത്തി... ഒരു നല്ല കുട്ടി... വീട്ടുകാര്‍ നല്ലത്...കുട്ടി നല്ലത്........ എല്ലാം കൊള്ളാം...

വല്ല വിധേനയും രണ്ടു വര്‍ഷം തികപ്പിച്ചു തമ്പി വീണ്ടും നാട്ടിലേക്ക് പറന്നു..കല്യാണവും കല്യാണ പെണ്ണിനേയും സ്വപ്നം കാണാന്‍ ശ്രമിച്ചുകൊണ്ട്‌...പക്ഷെ വിധി തമ്പിയെ തോല്‍പ്പിച്ചു. തമ്പി നാട്ടിലെത്തിയപ്പോള്‍ നോക്കി വെച്ച പെണ്ണിന് വേറൊരു കല്യാണം വന്നു.. അതങ്ങ് നടക്കുകയും ചെയ്തു. പക്ഷെ തമ്പി പതറിയില്ല... ഇത്തവണ കല്യാണം കഴിച്ചിട്ടേ പോനുള്ളൂ...ഓടി നടന്നത് മാത്രം മിച്ചം. ജാതകം ചേര്‍ന്നാല്‍ ചെറുക്കാന് പെണ്ണിനെ ഇഷ്ടപ്പെടില്ല.. ഇഷ്ടപ്പെട്ടാല്‍ ജാതകവും ചേരില്ല. എന്ത് പറയാന്‍.. മാസം രണ്ടു വീണ്ടും പോയി... എല്ലാവരെയും ശപിച്ചു കൊണ്ട് തമ്പി വീണ്ടും വിദേശത്തേക്ക് പറന്നു...

വര്‍ഷം രണ്ടു കൂടി കഴിഞ്ഞു...

ഇത്തവണ മൂന്നു മാസത്തെ ലീവുണ്ട്‌. ഒന്നില്‍ പിഴച്ചാല്‍ മൂന്നെന്നാണ് ശാസ്ത്രം. ഇത്തവണ തമ്പിയുടെ വരവ് പഴയ പോലെയല്ല. നല്ലൊരു കുട്ടിയെ കണ്ടെത്തി... ഇനി വന്നിട്ട് കല്യാണം നടത്തിയാല്‍ മാത്രം മതി. തമ്പി വീണ്ടും വന്നു. വീട്ടില്‍ ഒരു ആഘോഷ തിമിര്‍പ്പായിരുന്നു. കല്യാണം ഉറപ്പായി. പെണ്ണിനെ കാണാന്‍ പോയി. നല്ല പെണ്ണ്. രണ്ടു പേര്‍ക്കും കണ്ടു ഇഷ്ടമായി. ഇനി ഒരു നാല് നോക്കണം. ജോത്സ്യനെ കാണാന്‍ പോണം. അച്ഛനെയും കൂട്ടി പോകാം. അപ്പോഴാണ്‌ അച്ഛന് ഒരു വയ്യായ്ക. പിന്നെ ചേട്ടനെയും കൂട്ടി ജോത്സ്യനെ കണ്ടു. രണ്ടു മാസം കഴിഞ്ഞേ പെണ്ണിന് കൊള്ളാവൂ. അത് കൊണ്ട് രണ്ടു മാസം കഴിഞ്ഞു ഒരു ഡേറ്റ് നോക്കി. കല്യാണം കഴിഞ്ഞാലും കഷ്ടിച്ച് ഒരു മാസം അല്ലെ നാട്ടില്‍ നില്‍ക്കാന്‍ പറ്റൂ എന്നോര്‍ത്തപ്പോള്‍ തമ്പിക്ക് സങ്കടം വന്നു.. എങ്കിലും സാരമില്ല. അവളെയും കൂടെ എങ്ങനേലും കൊണ്ട് പോണം..

വിധി തമ്പിയെ വീണ്ടും തോല്‍പ്പിച്ചു. അച്ഛന് വയ്യായ്ക കൂടുതലായി. കിടപ്പിലായി. ഒടുവില്‍ ആശുപത്രിയിലും. ആരോഗ്യം നാള്‍ക്കു നാള്‍ മോശമാവുകയും രോഗം അടിക്കടി കൂടുകയും ചെയ്തു. അങ്ങനെ തമ്പി വന്നതിന്റെ കൃത്യം ഒരു മാസം തികയുന്ന ദിവസം തമ്പിയുടെ അച്ഛന്‍ അന്തരിച്ചു. തമ്പിയുടെ കല്യാണം ഇനിയും നീളും. പക്ഷെ പെണ്‍ വീട്ടുകാര്‍ക്ക് തമ്പി പോയി വരുന്ന വരെ ക്ഷമിക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞില്ല. അവര്‍ വേറെ കല്യാണം നോക്കി. മൂന്നാം മാസം ലോകത്തെ മുഴുവന്‍ ശപിച്ചു കൊണ്ട് തമ്പി വിദേശത്തേക്ക് പറപറന്നു.....

വര്‍ഷം ഒന്നര കൂടി കഴിഞ്ഞു..

തമ്പിയെ ശരിക്കും ningalkkarinju കൂടാത്തത് കൊണ്ടാണ്. ഒന്ന് തീരുമാനിച്ചാല്‍ രണ്ടൊന്നു ചിന്തിക്കൂല...കൂടും കുടുക്കയുമെടുത്തു ആരെയും അറിയിക്കാതെ തമ്പി നാട്ടിലെത്തി. വീട്ടിലെത്തിയപ്പോഴാണ് നാട്ടുകാരും വീട്ടുകാരും അറിഞ്ഞത് തന്നെ. ഇത്തവണ എന്ത് സംഭവിച്ചാലും കെട്ടാതെ തിരികെ പോവുന്ന പ്രശ്നമില്ല. ഇത് സത്യം... സത്യം... സത്യം... പക്ഷെ അവധി നാല് മാസമേയുള്ളൂ..

ബ്രോകേര്‍ മാര്‍ തലങ്ങും വിലങ്ങും ഓടി. തമ്പിയും വീട്ടുകാരും നാലുപാടും ഓടി. മൂന്നാം മാസം പെണ്ണിനെ കണ്ടെത്തി. നാലാം മാസം കല്യാണം. അഞ്ചാം മാസം വിസ തീര്‍ന്നു.

വര്‍ഷം ഒന്ന് കൂടി കഴിഞ്ഞു.

thambikkoru മോള്.. വീടിനോട് ചേര്‍ന്ന് ഒരു കട... വലിയ കുഴപ്പമില്ലാതെ കച്ചവടം.
ഇപ്പോള്‍ തമ്പി വിധിയെ നോക്കി കൊഞ്ഞനം കാട്ടരുണ്ടാത്രെ...

മറക്കുക വല്ലപ്പോഴും..

2010-03-27T23:46:00.000+05:30

ഒരിക്കല്‍ അവള്‍ പറഞ്ഞു....

എന്‍റെ ഹൃദയത്തില്‍ ആഴത്തില്‍ ഒരു മുറിവുന്ടെന്നു

ആരും വിശ്വസിക്കുന്നില്ലെന്ന്.....

ഒടുവില്‍ ഞാന്‍ വിശ്വസിച്ചു...
അവളുടെ ഹൃദയത്തില്‍ ആഴത്തില്‍ ഒരു മുറിവുന്ടെന്നു..

കാരണം... എനിക്കറിയാമായിരുന്നു.....

അവള്‍ക്കൊരു ഹൃദയം ഉണ്ടെന്നു.....

മുറിവുണക്കാന്‍ വേണ്ടത് മരുന്നല്ല...

മറവിയാനത്രേ...

മറക്കുവാന്‍ വേണ്ടതെന്താവോ........

ഓര്‍മയുടെ അന്ത്യം മറവിയാനെങ്കില്‍....

ഓര്‍ക്കുക വല്ലപ്പോഴും....

അങ്ങനെ നിനക്കെന്നെ മറക്കുവാന്‍ സാധിച്ചേക്കും....

അപ്പോള്‍ ... നിന്റെ ഹൃദയത്തിലെ മുറിവുണക്കാന്‍

എനിക്കും കഴിഞ്ഞേക്കും....

കാഴ്ച...

2009-12-04T10:56:00.004+05:30

ഇതു മഞ്ഞു മൂടിയ ജാലകം.
ഈ ജാലകത്തിലൂടെ എനിക്ക് ലോകം കാണാം.
എന്റെ ലോകം മര ചില്ലകള്‍ക്കിടയിലൂടെ ആകാശത്തോളം വലുതാണ്.
ആകാശം എന്റെ ലോകത്തോളം വലുതും.
രാത്രിയും പകലും എന്റെ ജീവിതത്തില്‍ മാറി വന്നു.
അത് നിലാവിലൂടെയും വെയിലിലൂടെയും നക്ഷത്രങ്ങള്‍ വഴിയും ഞാനറിഞ്ഞു.
പുറത്തെ കാഴ്ചകള്‍ വ്യക്തമായി കാണാന്‍ ഞാന്‍ എന്റെ ജാലകത്തിലെ മഞ്ഞു കണങ്ങള്‍ ഇടക്കിടെ തുടച്ചു മാറ്റിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
ഒരിക്കല്‍ എന്റെ കാഴ്ച മങ്ങി..
എത്ര ശ്രമിച്ചിട്ടും ഒന്നും വ്യക്തമായി കാണാന്‍ കഴിഞ്ഞില്ല.
ഒടുവില്‍ ഞാന്‍ എന്റെ ജനല്‍ ചില്ല തകര്ത്തു.
പക്ഷെ...

പുറത്തു ആകാശം കാണാനില്ല..
ചീറിപ്പായുന്ന വണ്ടികള്‍.. അതിനിടയിലൂടെ തിരക്കിട്ടോടുന്ന ആള്‍ക്കൂട്ടം.
എന്തോ ചീഞ്ഞു നാറുന്ന മണം..
അകലെ ഒരു തുണ്ട് ആകാശം കാണാം.
പക്ഷെ...

അതെന്ടെ ആകാശം ആയിരുന്നില്ല.
മഞ്ഞളിച്ചു പോയ കാഴ്ചകള്‍ കാണാതിരിക്കാന്‍ ഞാന്‍ എന്റെ ജാലകം അടച്ചു.
ഇനി അതിന് പുതിയൊരു ചില്ലിടനം.

കടലും ആകാശവും.

2009-07-02T22:50:00.003+05:30

ഒരിക്കല്‍ അവള്‍ ചോദിച്ചു.. ആകാശത്തിനെന്താ ഇത്ര നീല നിറം. അവന്‍ പറഞ്ഞു... അത് കടലിന്റെ നിറം പ്രതിഭലിക്കുന്നത് കൊണ്ടാണെന്ന്. അവള്‍ കുറച്ചു നേരം ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. പിന്നെയും സംശയം. കടലിനെന്താ നീല നിറം എന്ന്.. അവന്‍ പറഞ്ഞു ... അത് ആകാശത്തിന്റെ നിറം പ്രതിഭലിക്കുന്നത് കൊണ്ടാണെന്ന്. അവള്‍ക്കു എത്ര ചിന്തിച്ചിട്ടും മനസ്സിലാകുന്നില്ല... അതെന്താ അങ്ങനെ.. ഒടുവില്‍ അവള്‍ ചോദ്യം ഒന്നു മാറ്റി... ഈ ആകാശത്തിനും കടലിനും എന്തേ നീല നിറം.... അവന് ഉത്തരം മുട്ടുന്നത് കണ്ടപ്പോള്‍ അവള്‍ക്കു ചിരി പൊട്ടി... പക്ഷെ അവന് തോല്‍ക്കാന്‍ സമ്മതമില്ലയിരുന്നു.. അവന്‍ അവളെയും കൂട്ടി കടപ്പുരത്തെക്ക്‌ പോയി.. അവളെ കടല്‍ കാണിച്ചു കൊണ്ടവന്‍ പറഞ്ഞു.. ദേ... നോക്കിയെ.. അങ്ങ് ആകാശം കടലില്‍ മുട്ടുന്നത് കണ്ടോ... ഉം... അവള്‍ മൂളി.... അവന്‍ പറഞ്ഞു... ആകാശവും കടലും മുട്ടിയുരുംമിയത് കൊണ്ടാണ് കടലിനും ആകാശത്തിനും നീല നിറം.. അവള്‍ തെല്ലു നേരം നോക്കി നിന്നു... കടലും ആകാശവും കൂട്ടിമുട്ടുകയോ.. അതെങ്ങനെയിരിക്കും... അവള്‍ പറഞ്ഞു.. ഡാ... ചെക്കാ... നമുക്കു അത് വരെ പോയി നോക്കിയാലോ... എന്ത് രസാവും... കടലും ആകാശവും കൂട്ടിമുട്ടുന്നിടം വരെ പോകാം നമുക്കു.. നീ കൂടെ വാ... അവള്‍ അവന്റെ കയ്യും പിടിച്ചോടി...

സ്വാതന്ത്ര്യ സമര സേനാനി

2009-05-18T22:26:00.003+05:30

കോടതിയുടെ വടക്കേ നടയിലാണ് കഥാനായകന്റെ ചായക്കട. പരമേശ്വരന്‍
പിള്ളയുടെ കടയില്‍ നിന്നും ചായ കുടിക്കാത്തവര്‍ അപൂര്‍വമത്രേ. അത്രയ്ക്ക് തിരക്കാണ് അവിടെ. ഇന്നലെ തിരക്ക് വളരെ കൂടുതലാണ്. ഞാന്‍ ഒന്നു കൂടി ശ്രദ്ധിച്ചു. സാധാരണ കാണാറുള്ള തിരക്കല്ലല്ലോ. (ചായ) കുടിയന്മാരുടെ കൂട്ടത്തിലേക്ക് ഞാനും എന്നെ സ്വയം തിരുകി കയറ്റി. 'ഒരു ലൈറ്റ് ചായ'. പാലും മധുരവും കൂട്ടി കടുപ്പം കുറഞ്ഞ ചായ ആണ് എനിക്കിഷ്ടം.
പരമേശ്വരന്‍ പിള്ള ആകെ സന്തോഷത്തിലാണ്. ആള്‍ക്കാര്‍ അയാളെ അനുമോടിക്കുന്നുമുണ്ട്. ചെവിയോര്‍ത്തു നില്‍ക്കെ ചായ കയ്യിലെത്തി. ചൂടു ചായ മെല്ലെ കുടിച്ചു. ഒപ്പം ചൂടു വാര്‍ത്തയും ചെവിയിലെത്തി. പരമേശ്വരന്‍ പിള്ളക്ക് സ്വാതന്ത്ര്യ സമര pention അനുവദിച്ചു കിട്ടിയത്രേ..
ഇയാള്‍ എപ്പഴാ സ്വാതന്ത്ര്യ സമര സേനാനിയായത് ? ഖാദി പ്രസ്ഥാനത്തിലും മറ്റു പല വഴികളിലൂടെയും സമര മുറകള്‍ ചെയ്തു ഒടുവില്‍ pention കിട്ടാന്‍ വേണ്ടി കയറി ഇറങ്ങി ജീവിതം തീര്ന്നു പോയ ഒത്തിരി ആള്‍ക്കാരെ എനിക്കറിയാം. പക്ഷെ.... ഇതെങ്ങനെ? ഗ്ലാസ്‌ തിരികെ ഏല്പിച്ചു പോക്കറ്റില്‍ നിന്നും ചായയുടെ കാശും കൊടുത്തു ഞാന്‍ ബാര്‍ കൌണ്‍സിലിന്റെ പടിയില്‍ ഇരുന്നു. ഇവിടെ ഇരുന്നാല്‍ കാറ്റാടി മരങ്ങള്‍ വരിയായി നില്ക്കുന്നത് കാണാം. തൊട്ടടുത്തായി തല ഉയര്ത്തി നില്ക്കുന്ന കോടതി കെട്ടിടം. ബ്രിട്ടീഷ്‌ കര വിരുത്.. വീണ്ടും ഓര്‍മ്മകള്‍ പരമേശ്വരന്‍ എന്ന സമര നായകനിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു..

വേലപ്പന്‍ അതാ വരുന്നു. ഞാന്‍ അയാളെ വിളിച്ചു. നീ അറിഞ്ഞോ... നമ്മുടെ....
വേലപ്പന്‍ 'മതി' എന്ന് ആംഗ്യം കാണിച്ചു. തുടര്‍ന്ന് കഥ അയാള്‍ പറഞ്ഞു.

1950 കാല ഘട്ടങ്ങളില്‍ സ്വാതന്ത്ര്യ സമരവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് ജയില്‍ വാസം അനുഭവിച്ചവര്‍ക്കൊക്കെ pention കൊടുക്കുന്നു എന്നൊരു വാര്ത്താ വന്നു. കഥ അങ്ങനെയാണ് തുടങ്ങിയത്.

നമ്മുടെ നായകന്റെ പീടികയില്‍ ചായ കുടിക്കാന്‍ പോലീസുകാര്‍ , വക്കീല്‍, ഗുമസ്തന്‍ പിന്നെ എന്നെ പോലെ ചിലര്‍ ഒക്കെ സ്ഥിരമായി വന്നിരുന്നു. അപ്പോഴാണ് ഒരു പോലീസുകാരന്‍ നായകനോട് രഹസ്യമായി ചോദിച്ചത്. 'അണ്ണാ, അണ്ണന്‍ പണ്ടെങ്ങാനും ജയിലില്‍ കിടന്നിട്ടുണ്ടോ'
ഫ്ഭ.....
അണ്ണന്‍ ഒരു ആട്ടു വെച്ചു കൊടുത്തു... ജൈലിലോ.. ഞാനോ.... (.........................)

പോലീസുകാരന്‍: athallanna.... അണ്ണന്‍ പണ്ടെങ്ങാനും വല്ല കേസും ഉണ്ടായിരുന്നേല്‍ കൊണ്ടു വാ. അണ്ണന് ഞാന്‍ pention വാങ്ങിച്ചു തരം.

അണ്ണന്‍: പണ്ടെന്നു വെച്ചാല്‍...
പോലീസുകാരന്‍: ഒരു 50-55 വര്ഷം മുന്നേ. കമ്മീഷന്‍ തരണം. ഞാന്‍ ശരിയാക്കാം..

അണ്ണന്‍ ആലോചിച്ചു. തല പുകഞ്ഞു.
ഡേയ് ഉണ്ടെടെയ്‌.. പക്ഷെ... അത് വേറെ കേസ്സ...
അണ്ണന്‍ വിശദീകരിച്ചു.
ഡേയ് പണ്ടു എനിക്കൊരു ആടുണ്ടായിരുന്നു. അതൊരു ദിവസം കയറു പൊട്ടിചോണ്ടോടി . ഞാന്‍ പുറകെ. കുറെ ദൂരം പോയി. പിന്നെ കാണാനില്ല. അങ്ങനെ നടന്നു തളര്‍ന്നു തിരികെ പോന്നു. ഈ ആട് ഒരുത്തന്റെ വീട്ടില്‍ ചെന്നു കേറി. അവന്‍ പിടിച്ചു കെട്ടി. അവന്‍ ഒരു പോക്കിരി ആയിരുന്നു. അവന്‍ എന്റെ ആടിനെ മറിച്ചു വിറ്റു. അങ്ങനെ ഒരാള് ആടിനെ വാങ്ങിക്കൊണ്ടു പോയി. ഞാന്‍ ആളിനെ പറയണില്ല. പറഞ്ഞാല്‍ നീ അറിയൂല.. അവരീ ആടിനെ നടയില്‍ കെട്ടിയിട്ടു. ഒരു ദിവസം ഞാന്‍ വൈകിട്ട് ഇങ്ങനെ നടന്നു വന്നപ്പോള്‍ കാണാം, എന്റെ ആടിനെ ഒരുത്തന്‍ നടയില്‍ കെട്ടി ഇട്ടിരിക്കുന്നു. ഞാന്‍ ആടിനെ കിട്ടിയ സന്തോഷത്തില്‍ അതിനെ അഴിച്ചെടുത്തു എന്റെ വീട്ടില്‍ കെട്ടി. പിറ്റേന്ന് നേരം വെളുതപ്പോഴല്ലേ പുകില്....

ആടിനെ കാണാനില്ലെന്നും പറഞ്ഞു മറ്റേ പാര്ട്ടി നിന്റെ സ്റ്റേഷനില്‍ തന്നെ ഒരു പരത്തി കൊടുത്തു. എന്ന് മാത്രവുമല്ല അവന്റെ ആടിനെ ഞാന്‍ അടിച്ച് മാറ്റി എന്റെ വീട്ടില്‍ കെട്ടി ഇട്ടിരിക്കുന്നും എന്നും പറഞ്ഞ പരാതി. പിന്നൊന്നും പറയണ്ട. നിന്റെ ഏമാന്‍ വീട്ടില്‍ വന്നു, എന്നെ നാട്ടുകാരു കാണെ തല്ലി. പിന്നെ ജീപ്പില് കയറ്റി സ്റ്റേഷനില്‍ കൊണ്ടു വന്നു... അവിടന്നും കിട്ടി.... പട്ടാപകല് മോട്ടിക്കുന്നോട...എന്നും പറഞ്ഞു അവരെന്നെ ഒരു ദിവസം stationilittu. പിറ്റേന്ന് കോടതീലും...
അല്ലാതെ വേറൊന്നും ഇല്ലെടെയ്‌...

പോലീസുകാരന്‍: മതി... അത് മതി. ബാക്കി ഞാന്‍ ഏറ്റു. സ്റ്റേഷനില്‍ രേഖകള്‍ പരിശോധിച്ച്. ഉറപ്പു വരുത്തി. അണ്ണന്‍ ലോക്കപ്പില്‍ കിടന്നിട്ടുണ്ട്. പിന്നെ എല്ലാം പെട്ടന്നായിരുന്നു. അണ്ണന്‍ അതോടെ സ്വാതന്ത്ര്യ സമര സേനനിയായി.

വേലപ്പന്‍ കഥ നിര്ത്തി...... പിന്നെ പറഞ്ഞതു തല്ക്കാലം ഇവിടെ കൊള്ളത്തില്ല. അതുകൊണ്ട് എഴുതുന്നില്ല.

ഈ കഥ നാട്ടിലെല്ലാം പാട്ടായി. ഏതോ അസൂയ മൂത്തവന്മാര് പറഞ്ഞുണ്ടാക്കിയ കഥയാണെന്നാണ് അണ്ണന്‍ പറയുന്നതു. ഏതായാലും അണ്ണന് pention കിട്ടി.
ദൈവത്തിനു സ്തുതി..........

വാവ് ബലി

2008-08-01T22:47:00.004+05:30

ഇന്നു കര്‍ക്കിടക വാവ്. പരേതാത്മാക്കള്‍ ഭൂമിയില്‍ വിരുന്നു വരുന്ന ദിവസം. കര്‍ക്കിടക വാവ് വരുമ്പോള്‍ എപ്പോഴും മനസ്സില്‍ ഓടിയെത്തുന്ന രണ്ടു കഥാപാത്രങ്ങള്‍ ഉണ്ട്. വേലപ്പന്‍ നായരും കനകപ്പനും. ഇന്നു വെറുതെ അവരെ ഓര്‍മ വന്നു.
വേലപ്പന്‍ നായര്‍ തികഞ്ഞ ഒരു കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് ആണ്. ഒരു യുക്തി വാദിയും. ചില വിഷമ khattangalil എന്റെ ദൈവമേ എന്ന് വിളിക്കുന്നതൊഴിച്ചാല്‍ ദൈവ ഭയം തീരെ ഇല്ലാത്തവന്‍. അന്ന് കര്‍ക്കടക വാവിന്റെ തലേ ദിവസം ആയിരുന്നു. ഞങ്ങള്‍ ലോക കാര്യങ്ങള്‍ സംസാരിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നപ്പോലാണ് ബലി ഇടുന്നതിനെ കുറിച്ചു എന്തോ സംസാരം വന്നു. എപ്പോഴും വാചാലനായി സംസാരിക്കാറുള്ള c.g.പിള്ള അപ്പോള്‍ വാവിനെ കുറിച്ചു പറഞ്ഞു തുടങ്ങി. പിള്ളയുടെ അറിവില്‍ വാവ് ബലി ഇങ്ങനെ ആയിരുന്നു.
മരിച്ചു കഴിഞ്ഞാല്‍ ആത്മാവ് സ്വര്‍ഗത്തിലോ നരകത്തിലോ പോകും. പക്ഷെ, ആത്മാക്കള്‍ ഭൂമിയില്‍ തങ്ങളുടെ പ്രിയപ്പെട്ടവരുടെ പക്കല്‍ നിന്നും ഒരു നേരത്തെ ഭക്ഷണത്തിന് കൊതിക്കരുണ്ടാത്രേ. അവര്ക്കു അതിനുള്ള അവകാസവും ഉണ്ട്. അതിനായി ദൈവം ആത്മാക്കളെ വരി വരിയായി എല്ലാ ദിവസവും ഭൂമിയിലെക്കയക്കും. അവര്‍ ഭൂമിയിലേക്ക് വരുന്നതു കര്‍ക്കിടക വാവ് ദിവസം ആണ്. സംശയിക്കേണ്ട, അവരുടെ ലോകത്തില്‍ ഒരു ദിവസം എന്ന് പറയുന്നതു നമുക്കു ഒരു വര്ഷം ആണ്. ആത്മാക്കള്‍ ദാഹത്തോടെ ഭൂമിയിലേക്ക് വരുമ്പോള്‍ അവര്ക്കു ഇഷ്ടപ്പെട്ട ആഹാരങ്ങള്‍ ഒരുക്കി ബന്ധുക്കള്‍ കാത്തിരിക്കും. ബലിക്കടവില്‍ കര്‍മങ്ങള്‍ ചെയ്യും. ഇങ്ങനെ വരുന്ന ആത്മാക്കള്‍ കര്‍മങ്ങള്‍ സ്വീകരിച്ചു ബലിക്കക്കയുടെ രൂപത്തില്‍ ബന്ധു വീടുകളില്‍ sadyayunnum. പക്ഷെ ഈ വരുന്ന ചില ആത്മാക്കളുടെ ബന്ധുക്കള്‍ ബലി ഇടാന്‍ വന്നു കാണില്ല. വിസന്നു വലഞ്ഞ അവര്‍ അനാഥരെ പോലെ കണ്ണീരോടെ മടങ്ങും.അടുത്ത ദിവസം (നമുക്കു അടുത്ത വര്‍ഷം) വീണ്ടും ഇതാവര്‍ത്തിക്കും.
വേലപ്പന്‍ നായര്‍ തികഞ്ഞ യുക്തി വാദി ആയതു കൊണ്ടു മരിച്ചു പോയ തന്റെ അച്ഛനു വേണ്ടി ഇന്നേ വരെ ബലി ഇട്ടിട്ടില്ല. velappan നായര്‍ പിള്ളയുടെ കഥ പുച്ഛിച്ചു തള്ളി.
രാത്രിയായി. വേലപ്പന്‍ നായര്‍ ഉറങ്ങാന്‍ കിടന്നു. മനസ്സിന് വല്ലാത്ത ഒരു അസ്വസ്ഥത. അയാള്ക്ക് ഉറങ്ങാന്‍ സാധിച്ചില്ല. ബലിക്കടവില്‍ മകനെ തിരക്കി നടക്കുന്ന ഒരു അച്ഛന്റെ രൂപം അയാളുടെ ഉറക്കം കെടുത്തി. വാവ് അവസാനിക്കുമ്പോള്‍ മകനെ കാണാതെ കരഞ്ഞു കൊണ്ടു തിരികെ യാത്രയാകുന്ന അച്ഛന്റെ മുഖം അയാളെ അസ്വസ്ഥനാക്കി. അന്ന് രാത്രി അയാള്‍ ഉറങ്ങിയില്ല.
നേരം വെളുക്കാന്‍ തുടങ്ങുന്നതെ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളു. വേലപ്പന്‍ നായര്‍ അതി രാവിലെ എഴുന്നേറ്റു. മറ്റൊന്നും ആലോചിക്കാന്‍ അയാള്ക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല. കുളി കഴിഞ്ഞു , ആദ്യത്തെ ബസില്‍ അയാള്‍ ബലി കടവിലേക്ക് യാത്ര തിരിച്ചു. വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കു ശേഷം അയാള്‍ ആദ്യമായി ബലിയിട്ടു. അങ്ങകലെ akasathinte മറവില്‍ നിറഞ്ഞ മനസ്സോടെ അച്ഛന്‍ തന്നെ നോക്കി നില്‍ക്കുന്നതായി അയാള്ക്ക് തോന്നി. യുക്തി വാദിയായ വേലപ്പന്‍ നായര്‍ അപ്പോള്‍ വെറുമൊരു സാധാരണ മനുഷ്യന്‍ മാത്രം ആകുകയായിരുന്നു.
കനകപ്പന്റെ കാര്യം അല്പം വ്യത്യസ്ഥം. അയാള്‍ എല്ലാ വര്ഷവും അച്ഛനു ബലി ഒരുക്കാറുണ്ട്. വിഭവ സമൃദ്ധമായ സദ്യയും. അച്ഛന്റെ ആത്മാവിന് എല്ലാം ഒരുക്കി വെച്ചതിനു ശേഷമേ അയാള്‍ ആഹാരം കഴിക്കാറുള്ളൂ. അത്തവണയും കനകപ്പന്‍ സദ്യ ഒരുക്കി. ഒന്നിനും ഒരു കുറവും വരാന്‍ പാടില്ല എന്ന് നിര്‍ബന്ധം. ഉച്ചയായി. ഞങ്ങള്‍ വീടുകളില്‍ നിന്നും സദ്യ കഴിച്ചു, ഇനി അല്പം പുക വലി ആകാം എന്ന് കരുതി nandande കടയിലെത്തി. nandande കടയുടെ എതിര്‍ വസമാണ് കനകപ്പന്റെ വീട്. പതിവു പോലെ കനകപ്പന്‍ ഇലയില്‍ ചോറുമായി വീടിന്ടെ ടെറസില്‍ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. ഇല തറയില്‍ വെച്ചു. കൈ കൊട്ടി കാക്കയെ വിളിച്ചു. എവിടെ നിന്നൊക്കെയോ bali choru സ്വീകരിക്കാന്‍ കാക്കകള്‍ മത്സരിചെത്തി. കാക്കകള്‍ കനകപ്പന്റെ ടെരെസില്‍ വരിയായി ഇരുന്നു.
സമയം കുറച്ചു കഴിഞ്ഞു . വന്ന കാക്കകള്‍ പോകുന്നില്ല. കാക്കകളുടെ ബാഹുല്യം വഴിയേ പോകുന്നവരെ അമ്പരപ്പെടുത്തി. കാക്കകള്‍ തല കുമ്പിട്ടിരുന്നു. ഞങ്ങള്‍ക്കും അമ്പരപ്പായി. ഇതെന്തു മറിമായം. അപ്പോഴേക്കും ചില കാക്കകള്‍ തറയിലേക്കു വീഴാന്‍ തുടങ്ങി. ഞങ്ങള്‍ കനകപ്പന്റെ വീട്ടിലേക്ക് കുതിച്ചു. കനകപ്പന്‍ റോഡിലേക്കിറങ്ങി. ഒരു വലിയ രഹസ്യം അയാള്‍ ഞങ്ങളോട് പറഞ്ഞു.
സദ്യ തയ്യാറാക്കി കൊണ്ടിരുന്നപ്പോലാണ് കനകപ്പന്റെ ചേട്ടന്‍ വന്നത്. അയാള്‍ ഒരു അഭിപ്രായം പറഞ്ഞു. അച്ഛനു വെച്ചു കൊടുക്കുമ്പോള്‍ ഇഷ്ടമുള്ളതെല്ലാം കൊടുക്കണം. എന്നാലെ അച്ഛനു തൃപ്തി വരൂ. കനകപ്പന് മനസ്സിലായില്ല. ചേട്ടന്‍ വിസദീകരിച്ചു. അച്ഛന്‍ എന്നും അന്തി കള്ള് കുടിക്കും ആയിരുന്നു. അതുകൊണ്ട് സദ്യയുടെ കൂട്ടത്തില്‍ കള്ള് കൂടി വേണം. എന്നാലെ പൂര്‍ണമാകൂ. ചെത്തുകാരന്റെ പക്കല്‍ നിന്നും കനകപ്പന്‍ കള്ള് വാങ്ങി. എളുപ്പത്തിനു വേണ്ടി അയാള്‍ വെച്ചു കൊടുത്ത ചോറില്‍ കള്ള് കൂടി ചേര്ത്തു ഉരുളയാക്കി സമര്‍പ്പിച്ചു. പാവം കാക്കകള്‍.
രഹസ്യം പരസ്യമായി. ചിരിച്ചു ചിരിച്ചു ഞങ്ങള്ക്ക് വയറു വേദനിച്ചു. അപ്പോഴും റോഡിലേക്ക്‌ കാക്കകള്‍ തല ചുറ്റി വീഴുക ആയിരുന്നു.

കൂടോത്രം.

2008-07-20T00:57:00.002+05:30

രാവിലെ ഒരു ബഹളം കെട്ട് കൊണ്ടാനുനര്‍ന്നത്‌.പുറത്തു ആരൊക്കെയോ കൂടിനിന്നു സംസാരിക്കുന്നു. ഞാന്‍ ചെവിയോര്‍ത്തു കിടന്നു. ഒന്നും വ്യക്തമായി മനസ്സിലായില്ല. ഞാന്‍ പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റു. വീട്ടില്‍ ആരുമില്ലെന്ന് മനസ്സിലായി. എല്ലാവരും പുറത്തു നില്ക്കുന്നു. പുറത്തെന്തോ കാര്യമായ പ്രശ്നം നടക്കുന്നു. ഞാന്‍ ജിഞാസയോടെ പുറത്തേക്കിറങ്ങി.
വീടിന്റെ പിന്‍ ഭാഗത്താണ് ആള്‍ക്കൂട്ടം. ഞാന്‍ പതിയെ പുറത്തേക്കിറങ്ങി. പുറത്തേക്കിറങ്ങുമ്പോള്‍ നേരെ എതിരെ കാണുന്ന വീടിന്റെ നടയില്‍ ചെരിയോരള്‍ക്കൂട്ടം. ഗൃഹനാഥനും കുടുംബങ്ങങ്ങളും വീടിനുള്ളില്‍ തന്നെ നില്ക്കുന്നു. പ്രശ്നം ഒരു മുട്ടയാണ്‌. ഗൃഹനാഥനായ ശശി രാവിലെ പുറത്തേക്കിറങ്ങിയപ്പോള്‍ മുറ്റത്തു ഒരു മുട്ട. ചുറ്റും കുറച്ചു ചുവന്ന തെറ്റി പൂക്കളും. ശശി ഒന്നു ഞെട്ടി. അയാള്‍ ഭാര്യയെ വിളിച്ചു കാണിച്ചു. അവരാനത്രേ പറഞ്ഞതു, ഇതാരോ കൂടോത്രം ചെയ്തു വെച്ചതാണെന്ന്. ശശി അവിടെ vadakakkanu താമസം. ശശി വന്നിട്ട് കുറച്ചു നാളുകളെ ആയിട്ടുമുള്ളൂ. ഇതിനിടയില്‍ അവിടെ അയാള്ക്ക് പറയത്തക്ക സത്രുക്കലുമില്ലയിരുന്നു. മുട്ടയെ മറി കടക്കരുതെന്ന് ആരോ പറഞ്ഞു. മറി കടന്നാല്‍ കൂടോത്രം ഭലിക്കും. ആള്‍കൂട്ടത്തില്‍ നിന്നും പല അഭിപ്രായങ്ങളും ഉയര്ന്നു. ആരോ പറഞ്ഞു ,മുട്ട എടുത്തു പൊരിച്ചു തിന്നാല്‍ മതി എന്ന്. പക്ഷെ, മുട്ടയോട് അടുക്കാന്‍ മാത്രം ആര്ക്കും ധൈര്യം വന്നില്ല. അയല്‍പക്കങ്ങളില്‍ ചില ശീത യുദ്ധങ്ങള്‍ നടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ചിലതൊക്കെ എനിക്കും അറിയാമായിരുന്നു. ശശിയുടെ തൊട്ടടുത്ത വീട്ടിലെ ബാബു ആള്‍ കൂട്ടത്തില്‍ ഇല്ലായിരുന്നു എന്ന് ഞാന്‍ ശ്രദ്ധിച്ചു. ബാബുവിന്റെ വീട്ടു മുറ്റത്തു ഒരു തെറ്റി ഉള്ളതും അതില്‍ നിറയെ ചുവന്നു പൂക്കള്‍ ഉള്ളതും ഞാന്‍ ഓര്ത്തു. കാര്യങ്ങള്‍ ഏതാണ്ട് എനിക്ക് മനസ്സിലായി.
കൂട്ടത്തില്‍ നിന്നും ഒരു ധൈര്യവാന്‍ മുന്നോട്ടു vannu. മുട്ട എടുത്തു പുറത്തേക്ക് വെച്ചാല്‍ വല്ല pആട്ടിയോ kഅക്കയോ വന്നു എടുത്തു kollum. പിന്നെ കുഴപ്പമില്ല. പക്ഷെ ആരും അയാളെ മുട്ട കൈ കൊണ്ടെടുക്കാന്‍ സമ്മതിച്ചില്ല. ഒടുവില്‍ വീടിന്ടെ ഉടമസ്ഥനെ വിളിച്ചു വരുത്താന്‍ തീരുമാനിച്ചു. അയാള്‍ തീരുമാനിക്കട്ടെ, ഈ കൂടോത്രം ഇനി എന്ത് ചെയ്യുമെന്ന്.
ഇതിനിടെ ഞാന്‍ മുക്കിലെ പാല്‍ ബൂത്തില്‍ പാല് വാങ്ങാനായി പോയി. ബൂത്തിലെ ചേട്ടന്‍ എന്റെ ഒരു ബന്ധു ആണ്. ചേട്ടനോട് ഞാന്‍ രഹസ്യമായി തലേന്ന് മുട്ട വാങ്ങിച്ചവര്‍ ആരൊക്കെ എന്ന് ചോദിച്ചു. ചേട്ടന്‍ ഒന്നൊന്നായി ഓര്ത്തു നോക്കി. ബാബു തലേ ദിവസം രാത്രി രണ്ടു മുട്ട വാങ്ങിയത് ചേട്ടന്‍ ഓര്ത്തു. ഇപ്പോള്‍ എനിക്ക് കാര്യം പിടികിട്ടി. ബാബുവിന്റെ ഭാര്യയും ശശിയുടെ ഭാര്യയും തമ്മില്‍ തലേ ദിവസം എന്തോ കസപിസ ഉണ്ടായത്രേ.
തിരികെ ഞാന്‍ എത്തിയപ്പോഴേക്കും സംഭവങ്ങള്‍ ക്ലൈമാക്സില്‍ എത്തിക്കഴിഞ്ഞു. വീടിന്ടെ ഉടമസ്ഥന്‍ സ്ഥലത്തെത്തി. രാത്രി ജോലി കഴിഞ്ഞു രാവിലെ ഒന്നു mayangan കിടന്നപ്പോളാണ് അയാള്ക്ക് ഫോണ്‍ വന്നത് ഉറക്കം നഷ്ടപ്പെട്ടതിന്റെ നീരസ്യം അയാളില്‍ കാണാമായിരുന്നു. ആരെയും വക വെക്കാതെ അയാള്‍ മുന്നോട്ടു വന്നു.മുട്ട കൈ കൊണ്ടെടുത്തു പുറത്തേക്ക് oreru. കൂടോത്രം പൊട്ടിച്ചിതറി. ആള്‍ക്കൂട്ടം ഇളിഭ്യരായി പിരിഞ്ഞു. അല്പം കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ ശശിയും ഭാര്യയും വീടിന്ടെ ഉമ്മറം കഴുകി ഇറക്കുന്നത്‌ കണ്ടു. ഇതൊന്നുമറിയാതെ ബാബു അപ്പോള്‍ ഉണര്ന്നത്തെ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ.

"നാട്ടാമൈ."

2008-07-09T22:48:00.002+05:30

"പഴയ കുപ്പി, പേപ്പര്‍ ഏതാവത് ഇരിക്കിതാ". ഉണ്ട് അണ്ണാച്ചീ എന്നോ ഇല്ല അണ്ണാച്ചീ എന്നോ പറഞ്ഞാല്‍ ചീത്ത വിളി ഉറപ്പാണ്. കാരണം അണ്ണാച്ചിക്കു പേരു പറഞ്ഞു വിളിക്കുന്നതാണ് ഇഷ്ടം. അല്ലാതെ ആരെങ്കിലും അണ്ണാച്ചി എന്ന് വിളിച്ചാല്‍ അപ്പൊ അണ്ണാച്ചിയുടെ മട്ട് മാറും.
മാഞ്ഞാലിക്കുളം റോഡില്‍ ആണ് അന്ന് ഞങ്ങളുടെ സ്ഥിരം ക്യാമ്പ്. എല്ലാ ദിവസവും വൈകുന്നേരം ആകുമ്പോള്‍ ഞങ്ങള്‍ nandande കടയില്‍ എത്തും. പിന്നെ രാത്രി ഒരു എട്ടു മണി വരെ അവിടെ തങ്ങും. പഴയ കഥകളുമൊക്കെയായി. ഇതിനിടയിലാണ് അണ്ണാച്ചിയുടെ വരവ്. പഴയ ആക്രി സാധനങ്ങള്‍ കടകളില്‍ നിന്നും വാങ്ങി ചാലയില്‍ കൊണ്ടു വില്‍ക്കുന്നതാണ് അണ്ണാച്ചിയുടെ തൊഴില്‍. ആക്രി അണ്ണാച്ചി എന്നും ഞങ്ങള്‍ അണ്ണാച്ചി കേള്‍ക്കാതെ പറയും ആയിരുന്നു. ഇടക്കൊക്കെ ചിലപ്പോള്‍ അണ്ണാച്ചിയെ കാണാരെ ഇല്ലായിരുന്നു. കുറെ നാള്‍ കഴിയുമ്പോള്‍ വീണ്ടും ആ പഴയ സൈക്ലില്‍ അയാള്‍ പ്രത്യക്ഷപ്പെടും. മൂന്നാം പക്കം എന്ന സിനിമ കണ്ടിട്ടുണ്ടോ. അതില്‍ ജഗതി കവല എന്നൊരു കഥ പാത്രത്തെ അവതരപ്പിച്ചിരുന്നു. ആര് കവലെ എന്ന് വിളിച്ചാലും അപ്പോള്‍ മുണ്ട് പൊക്കും. അത് പോലെ അണ്ണാച്ചിയുടെ തമിഴ് കലര്‍ന്ന തെറി കേള്‍ക്കാന്‍ പലര്ക്കും രസമായിരുന്നു. ഇതൊക്കെ ആണെന്കിലും annachikku ഞങ്ങളെ വലിയ കാര്യമായിരുന്നു. അത് കൊണ്ടാണല്ലോ അയാള്‍ മകളുടെ കല്യാണത്തിന് ഞങ്ങളെ എല്ലാം ക്ഷണിച്ചത്.
തമിഴ് നാട്ടില്‍ തിരുനെല്‍വേലി എന്ന സ്ധലതാണ് അണ്ണാച്ചിയുടെ വീട്. ഞങ്ങള്‍ എല്ലാപേരും കൂടി മണി അണ്ണന്റെ കാറില്‍ അതി രാവിലെ തന്നെ കല്യാണത്തിന് പുറപ്പെട്ടു. ഏതാണ്ട് ഉച്ചയോടടുതപ്പോള്‍ ഞങ്ങള്‍ തിരുനെല്‍വേലി എത്തി. വിജനമായ റോഡുകള്‍ താണ്ടി, കുണ്ട് കുഴി നിറഞ്ഞ വഴികളിലൂടെ ഞങ്ങള്‍ അയാളുടെ ഗ്രാമത്തിലെത്തി. കന്നെതാ ദൂരം പൂക്കളും കൃഷിയും റോഡിനു ഇരു vasathum കാണാം. ഞങ്ങള്‍ ഒരു കവലയിലെത്തി. കൂട്ടത്തില്‍ നന്നായി തമിഴ് സംസാരിക്കുന്നതു നന്ദനാണ്. അത് കൊണ്ടു നന്ദന്‍ വണ്ടിയില്‍ നിന്നും പുറത്തിറങ്ങി, അണ്ണാച്ചിയുടെ വീട്ടിലേക്കുള്ള വഴി അന്വേഷിച്ചു. അയാളുടെ വീട്ടിലേക്കുള്ള വഴി ആള്‍ക്കാര്‍ വളരെ ആദരവോടെയാണ് പറഞ്ഞു തന്നതെന്ന് ഞാന്‍ പ്രത്യേകം ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നു. നന്ദന്‍ വണ്ടിയിലേക്ക് തിരികെ ഓടിയാണ് വന്നത്. ഡേയ്, നമ്മുടെ അണ്ണാച്ചി ഇവിടെ നാട്ടാമ ആണെടാ. എനിക്കൊന്നും മനസ്സിലായില്ല. നന്ദന്‍ വിസദീകരിച്ചു. നാട്ടമ എന്നാല്‍ ഗ്രാമ തലവന്‍. ഈ ഗ്രാമത്തില്‍ നടക്കുന്ന എല്ലാ കാര്യങ്ങള്‍ക്കും തീര്‍പ്പ് കല്‍പ്പിക്കുകയും തീരുമാനം എടുക്കുകയും ചെയ്യുന്ന മനുഷ്യനാണ്‌ നാട്ടാമ. ആര് നമ്മുടെ ആക്രി annaachiya, ഷാജിക്ക് അതിശയം. വണ്ടി സ്റ്റാര്‍ട്ട് ആക്കി. ഞങ്ങള്‍ അണ്ണാച്ചിയുടെ വീട്ടിലേക്ക് കൌതുകത്തോടെ യാത്ര തിരിച്ചു.
നന്നായി മോഡി പിടിപ്പിച്ച ഒരു ഇടത്തരം വീടിന്റെ മുന്നില്‍ വണ്ടി നിര്ത്തി. ദൂരെ നിന്നെ അവിടെ ഒരു കല്യാണത്തിന്റെ ആഘോഷങ്ങള്‍ നടക്കുന്നത് കാണാമായിരുന്നു. സാധാരണക്കാരായ ഒത്തിരി ഗ്രാമീണര്‍ അവിടെ കല്യാണം കൂടാന്‍ എത്തിയിരുന്നു. ഞങ്ങള്‍ വണ്ടിയില്‍ നിന്നും പുറത്തിറങ്ങി. ഞങ്ങളെ കണ്ട പാടെ അണ്ണാച്ചി ഓടി വന്നു. അണ്ണാച്ചി വളരെയധികം സന്തോഷവാനായിരുന്നു. ഞങ്ങളെ അയാള്‍ എല്ലാവര്‍ക്കും പരിചയപ്പെടുത്തി കൊടുത്തു. നാട്ടു പ്രമാണി ആയിരിക്കുമ്പോഴും വെറുമൊരു സാധാരണ കാരന്‍ ആയിരിക്കുന്ന അയാളെ ഞാന്‍ ഒന്നു കൂടി ഇഷ്ടപ്പെടുക ആയിരുന്നു. ആ nattamayude മുന്‍പില്‍ ഞങ്ങള്‍ വെറുമൊരു kattama ആണെന്ന് എനിക്ക് thonnippoyi.
അയാളുടെ മകളുടെ കല്യാണം കേമമായി തന്നെ നടന്നു. തമിഴ് സദ്യ ഞങ്ങള്‍ അകത്താക്കാന്‍ thudangiyappozhekkum അണ്ണാച്ചി oonu പുരയില്‍ എത്തി. കല്യാണ sadhayepatti അയാള്‍ abhimaanam poondu. നാട്ടില്‍ അടുത്ത kaalathonnum ഇങ്ങനെ ഒരു kalyana sadhya undayittillathre. യാത്ര പറഞ്ഞു തിരികെ porumbol ഞങ്ങളുടെ manassil അണ്ണാച്ചി ഇല്ലായിരുന്നു. അവിടെ ഒരു വലിയ നാട്ടു pramani sdhanam pidichu കഴിഞ്ഞു . എങ്കിലും manassil pinneyum samsayam. iyal എന്തിന് njangade നാട്ടില്‍ ആക്രി കാരന്‍ aayathu. തിരികെ varumbol ഞങ്ങളുടെ manassil samsayam murukuka ആയിരുന്നു. ഇതു കണ്ടു pidichitte baakki kaaryam, nanda irangu എന്ന് പറഞ്ഞു മണി annan വണ്ടി ചവിട്ടി നിറുത്തി. ഞങ്ങള്‍ ഒരു കൊച്ചു ചായ kadayude മുന്നില്‍ എത്തി. ചായ vendayirunnu എങ്കിലും അണ്ണാച്ചിയുടെ രഹസ്യം കണ്ടു pidikkan വേണ്ടി ഞങ്ങള്‍ ചായ kadayilekku കയറി. ividuthu kaaralla എന്ന് manassilaakkiyappol thamizhanmar ചുറ്റും കൂടി. മണി annanum nandanum thamizhanmare kayyileduthu, വളരെ churungiya സമയം കൊണ്ടു. avaril നിന്നാണ് അണ്ണാച്ചിയുടെ കഥ ഞങ്ങള്‍ manassilakkiyathu.
rodinte ഇരു vasathumayi കണ്ട anjaarekkar ഭൂമി annachiyudethanu. venal കാലത്തു varandu കിടക്കുന്ന bhoomiyil paazh chedikal പോലും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. അണ്ണാച്ചിയുടെ sdhalathu കൂടി ഒരു unangi വരണ്ട thodundu. മഴ kalamakumbol ആ thodu niranjozhukaan thudangum. വെള്ളം samrudhiyayi kittumbol അണ്ണാച്ചി അവിടെ krushi irakkum. gramathilulla ആള്‍ക്കാര്‍ അയാളെ sahayikkan കൂടും. വീണ്ടും venal akumbol thodu vattum. thodu vattiyal പിന്നെ krushi cheyyan കഴിയില്ല. അപ്പോള്‍ അണ്ണാച്ചി തിരുവനന്തപുരത്ത് kachavadathinu പോകും, എന്ന് thamizhanmar പറഞ്ഞു. ambada kalla, എന്ന് ഞങ്ങള്‍ അറിയാതെ പറഞ്ഞു പോയി.
divasangal കുറെ കഴിഞ്ഞു . ഒരു ദിവസം sandhyakku ഞങ്ങള്‍ nandande കടയില്‍ irikkuka ആയിരുന്നു. അണ്ണാച്ചിയുടെ cyclinte മണി sabdam കേള്ക്കുന്നു. saakshal അണ്ണാച്ചി ഞങ്ങളുടെ mumbil prathyakshappettu. നന്ദന്‍ പതിവു kusalaanweshanangalkku sesham പഴയ kavarukalum മറ്റും annachikku തൂക്കി vittu. aഎ mahaanaya nattu pramaniye njan athisayathode നോക്കി nilkkukayayirunnu. അപ്പോഴാണ് kanakappante kadakkullil നിന്നും , ആക്രി annachiyennu ഒരു വിളി kettathu. അണ്ണാച്ചി മുണ്ട് മടക്കി കുത്തി, തെറി വിളി thudangi. ഞങ്ങളുടെ മുന്നില്‍ അയാള്‍ വീണ്ടും ഒരു അണ്ണാച്ചി aavuka ആയിരുന്നു.

2008-07-08T13:32:00.000+05:30

ജോണ്‍ എന്ന മനുഷ്യന്‍.
ഇരുപതു വര്‍ഷം മുന്‍പ് നടന്ന ഒരു കഥയാണിത്. ജോണിനെ അറിയുമോ. നഗരത്തിനു നിറം പകരുന്ന ആളാണ് ജോണ്‍. എനിക്ക് ഓര്‍മയുള്ള കാലം മുതല്‍ ഞാന്‍ ജോണിനെ കാണുന്നു. ഇന്നും ഒരു മാറ്റവുമില്ലാതെ. thala അല്പം നരച്ചു എന്നതൊഴിച്ചാല്‍. അന്നൊക്കെ വീട്ടില്‍ അച്ഛന്‍ എല്ലാ വര്‍ഷവും പെയിന്റ് അടിക്കുമായിരുന്നു. പുതിയ നിറങ്ങള്‍. അതുകൊണ്ട് ജോണിന് എല്ലാ വര്‍ഷവും എന്‍റെ വീട്ടില്‍ ജോലി കാണുമായിരുന്നു. അങ്ങനെയിരിക്കവേ ഒരു ദിവസം പപ്പൂട്ടി (ജോണിന്റെ സുഹൃത്ത്‌) ഗള്‍ഫില്‍ നിന്നും വന്നു. സുഹൃത്തുക്കള്‍ക്കെല്ലാം പപ്പൂട്ടി കൊണ്ട് വന്നത് ഫോറിന്‍ സിഗരറ്റ് ആയിരുന്നു. ജോണ്‍ പതിവ് പോലെ ജോലി കഴിഞ്ഞു സന്ധ്യയോടെ കവലയില്‍ എത്തി. ജോണിനെ ഒന്ന് കളിപ്പിക്കാന്‍ സുഹൃത്തുക്കള്‍ തീരുമാനിച്ചു. പപ്പൂട്ടി കൊണ്ട് വന്ന ഫോറിന്‍ സിഗരറ്റില്‍ ഒരു വിരുതന്‍ കന്ജവു നിറച്ചു. പാവം ജോണ്‍ ഇതൊന്നുമറിയാതെ സിഗരെറ്റ്‌ വലിച്ചു. ഞങ്ങളുടെ കവലയില്‍ നിന്നും ബസ് സ്ടോപിലേക്ക് പോകാന്‍ കുറച്ചു ദൂരം നടക്കണം. ജോണിന്റെ കൂടെ സുഹൃത്തുക്കളും കൂടി. അവര്‍ ജോണിനെ പള്ളിമുക്ക് വരെ കൊണ്ടാക്കി. ജോണിന്റെ ബസ് താമസിയാതെ വന്നെത്തി.
അന്ന് അനന്ത പുരിയുടെ കാഴ്ചകളില്‍ ഒന്നായിരുന്നു ഡബിള്‍ ടക്കര്‍ ബസ്. കിഴക്കേ കോട്ടയില്‍ നിന്നും സന്ഖു മുഖം (ബീച്ച്) വരെയും തിരിച്ചും ഈ ബസ് നിര്‍ത്താതെ കുറെ വര്‍ഷങ്ങള്‍ ഓടിയിരുന്നു. ജോണ് സന്ഗു mughathayirunnu താമസം. ഈ ബസിലാണ് ജോണിന്റെ യാത്ര. ജോണ് ടിക്കറ്റ് എടുത്തു. ബസിന്റെ രണ്ടാം നിലയില്‍ കയറി ഇരുന്നു. ഇളം കാറ്റും kanjavum ജോണിന്റെ യാത്ര സുഖകരമാക്കി. ബസ് ബീച്ചിലെത്തി. ജോണ് ഇറങ്ങിയില്ല. ബസ് തിരികെ കിഴക്കേ കോട്ട. വീണ്ടും ബീച്ച്, കിഴക്കേ കോട്ട. ജോണിന്റെ യാത്ര തുടര്‍ന്ന് കൊണ്ടേയിരുന്നു. നേരം നന്നേ ഇരുട്ടി. ബസ് കിഴക്കേ കോട്ടയില്‍ യാത്ര അവസാനിപ്പിച്ചു. യാത്രക്കാര്‍ എല്ലാവരും യാത്രയായി. ബസിന്റെ മുകളില്‍ നിന്നും ഒരു തട്ടും മുട്ടും കേള്‍ക്കുന്നത് പോലെ. കണ്ടക്ടര്‍ മുകളില്‍ കയറി നോക്കി. ജോണ്‍ അനിര്‍വചനീയമായ ഏതോ ലോകത്തില്‍ അങ്ങനെ രസിച്ചിരിക്കുന്നു. ഒടുവില്‍ കണ്ടക്ടറും ഡ്രൈവര്‍ ചേട്ടനും കൂടി ഒരു വിധം ജോണിനെ താഴെ എത്തിച്ചു. പക്ഷെ, ജോണിന് സ്ഥല കാല ബോധം ഉണ്ടായിരുന്നു. വീട്ടിലേക്കു പോകണം എന്നാ ആഗ്രഹം ജോണില്‍ വളര്‍ന്നു. കിഴക്കേ കോട്ടയില്‍ നിന്നും ബീച്ച് വരെ ഏതാണ്ട് പത്തു കിലോ മീറ്ററോളം വരും.

ജോണ്‍ നടന്നു. കുറെ നടന്നപ്പോള്‍ ജോണിന് റോഡില്‍ കൂടി ഇങ്ങനെ നടക്കുന്നത് ആപത്താണെന്ന് ബോധ്യം വന്നു. അയാള്‍ പിന്നീടുള്ള യാത്ര റോഡിന്റെ വക്കത്തുള്ള ഓടയില്‍ കൂടിയാക്കി. ഓട ഉള്ളടതെല്ലാം കഴിവതും ഓടയില്‍ കൂടി തന്നെ നടക്കാന്‍ ജോണ് പ്രത്യേകം ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നു. രാത്രിയുടെ ഏതോ യാമങ്ങളില്‍ ജോണ്‍ തന്ടെ വീട്ടു മുറ്റത്തെത്തി. അപ്പോഴേക്കും ജോണ്‍ തളര്‍ന്നിരുന്നു. ജോണിന് വല്ലാതെ ദഹിച്ചു. ജോണ്‍ ചുറ്റുപാടും നോക്കി. ഒടുവില്‍ വിശാല ഹൃദയനായ ജോണ്‍ ഒരിറ്റു വെള്ളം കുടിക്കാന്‍ വീട്ടു മുറ്റത്തെ കിണരിലെക്കിറങ്ങി. മെല്ലെ മെല്ലെ, കിണറിന്റെ അടിതട്ടിലെത്തി. വെള്ളം കുടിച്ചുവോ എന്നറിയില്ല, ജോണിന് അപ്പോള്‍ പാടാന്‍ തോന്നി. ജോണ്‍ ഉറക്കെ പാടി. കിണറിന്റെ അടിത്തട്ടില്‍ നിന്നും ജോണിന്റെ സംഗീതം മെല്ലെ പുറത്തേക്കൊഴുകാന്‍ തുടങ്ങി. ഇതേ സമയം ഉറങ്ങി കിടന്ന ജോണിന്റെ മകന് ഒരു വെളിപാടുണ്ടായി. മൂത്രമൊഴിക്കാന്‍ ജോണിന്റെ മകന്‍ വീടിന്റെ പുറത്തേക്കിറങ്ങി. തിരികെ വരുമ്പോഴാണ്‌ അച്ഛന്റെ സോപാന സംഗീതം പോലെ ഒരു സ്വരം. നേര്‍ത്തു വരുന്ന സ്വരം കിണറിന്റെ ഉള്ളറകളില്‍ നിന്നാണെന്ന് ജോണിന്റെ മകന്‍ മനസ്സിലാക്കി. അയാള്‍ പാട്ടിന്റെ palazhiyilekku എത്തി നോക്കി

ജോണിന്റെ ഭാര്യ നില വിളിച്ചു. നിലവിളി കരക്കാട്ടിനോപ്പം ചുറ്റുപാടും അലയടിച്ചു. വിളികേട്ടു ജോണിന്റെ അയല്‍പക്കക്കാര്‍ ഓടിയെത്തി. കയറും കസേരയും എല്ലാം റെടി. കസേര കയറില്‍ കെട്ടി മെല്ലെ കിണറിലേക്ക് irakki. ജോണ് അപ്പോഴും പാടുകയായിരുന്നു. നിലാ വെളിച്ചത്തില്‍ kayaru കെട്ടി ഇറക്കിയ കസേരയില്‍ വിജയ ശ്രീ ലാളിതനായി ജോണ് കരയിലേക്ക് കയറിയ കാഴ്ച ഒന്ന് കാണേണ്ടത് തന്നെ. പിന്നീട് കുറെ ദിവസത്തേക്ക് ജോണിനെ അമ്പലതുമുക്കില്‍ (സംഭവ കഥയുടെ ആദ്യരന്ഗം നടന്ന സ്ഥലം) ആരും കണ്ടില്ല. കഴിഞ്ഞ ആഴ്ചയിലും ജോണിനെ ഞാന്‍ കണ്ടിരുന്നു. കടും വയലറ്റ് കളറിലെ കുപ്പായമിട്ട്. ജോണ് ഇപ്പോഴും നിറം പകര്‍ന്നു കൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു. നഗരത്തിലെ കെട്ടിടങ്ങള്‍ക്ക്.