"പഴയ കുപ്പി, പേപ്പര് ഏതാവത് ഇരിക്കിതാ". ഉണ്ട് അണ്ണാച്ചീ എന്നോ ഇല്ല അണ്ണാച്ചീ എന്നോ പറഞ്ഞാല് ചീത്ത വിളി ഉറപ്പാണ്. കാരണം അണ്ണാച്ചിക്കു പേരു പറഞ്ഞു വിളിക്കുന്നതാണ് ഇഷ്ടം. അല്ലാതെ ആരെങ്കിലും അണ്ണാച്ചി എന്ന് വിളിച്ചാല് അപ്പൊ അണ്ണാച്ചിയുടെ മട്ട് മാറും.
മാഞ്ഞാലിക്കുളം റോഡില് ആണ് അന്ന് ഞങ്ങളുടെ സ്ഥിരം ക്യാമ്പ്. എല്ലാ ദിവസവും വൈകുന്നേരം ആകുമ്പോള് ഞങ്ങള് nandande കടയില് എത്തും. പിന്നെ രാത്രി ഒരു എട്ടു മണി വരെ അവിടെ തങ്ങും. പഴയ കഥകളുമൊക്കെയായി. ഇതിനിടയിലാണ് അണ്ണാച്ചിയുടെ വരവ്. പഴയ ആക്രി സാധനങ്ങള് കടകളില് നിന്നും വാങ്ങി ചാലയില് കൊണ്ടു വില്ക്കുന്നതാണ് അണ്ണാച്ചിയുടെ തൊഴില്. ആക്രി അണ്ണാച്ചി എന്നും ഞങ്ങള് അണ്ണാച്ചി കേള്ക്കാതെ പറയും ആയിരുന്നു. ഇടക്കൊക്കെ ചിലപ്പോള് അണ്ണാച്ചിയെ കാണാരെ ഇല്ലായിരുന്നു. കുറെ നാള് കഴിയുമ്പോള് വീണ്ടും ആ പഴയ സൈക്ലില് അയാള് പ്രത്യക്ഷപ്പെടും. മൂന്നാം പക്കം എന്ന സിനിമ കണ്ടിട്ടുണ്ടോ. അതില് ജഗതി കവല എന്നൊരു കഥ പാത്രത്തെ അവതരപ്പിച്ചിരുന്നു. ആര് കവലെ എന്ന് വിളിച്ചാലും അപ്പോള് മുണ്ട് പൊക്കും. അത് പോലെ അണ്ണാച്ചിയുടെ തമിഴ് കലര്ന്ന തെറി കേള്ക്കാന് പലര്ക്കും രസമായിരുന്നു. ഇതൊക്കെ ആണെന്കിലും annachikku ഞങ്ങളെ വലിയ കാര്യമായിരുന്നു. അത് കൊണ്ടാണല്ലോ അയാള് മകളുടെ കല്യാണത്തിന് ഞങ്ങളെ എല്ലാം ക്ഷണിച്ചത്.
തമിഴ് നാട്ടില് തിരുനെല്വേലി എന്ന സ്ധലതാണ് അണ്ണാച്ചിയുടെ വീട്. ഞങ്ങള് എല്ലാപേരും കൂടി മണി അണ്ണന്റെ കാറില് അതി രാവിലെ തന്നെ കല്യാണത്തിന് പുറപ്പെട്ടു. ഏതാണ്ട് ഉച്ചയോടടുതപ്പോള് ഞങ്ങള് തിരുനെല്വേലി എത്തി. വിജനമായ റോഡുകള് താണ്ടി, കുണ്ട് കുഴി നിറഞ്ഞ വഴികളിലൂടെ ഞങ്ങള് അയാളുടെ ഗ്രാമത്തിലെത്തി. കന്നെതാ ദൂരം പൂക്കളും കൃഷിയും റോഡിനു ഇരു vasathum കാണാം. ഞങ്ങള് ഒരു കവലയിലെത്തി. കൂട്ടത്തില് നന്നായി തമിഴ് സംസാരിക്കുന്നതു നന്ദനാണ്. അത് കൊണ്ടു നന്ദന് വണ്ടിയില് നിന്നും പുറത്തിറങ്ങി, അണ്ണാച്ചിയുടെ വീട്ടിലേക്കുള്ള വഴി അന്വേഷിച്ചു. അയാളുടെ വീട്ടിലേക്കുള്ള വഴി ആള്ക്കാര് വളരെ ആദരവോടെയാണ് പറഞ്ഞു തന്നതെന്ന് ഞാന് പ്രത്യേകം ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നു. നന്ദന് വണ്ടിയിലേക്ക് തിരികെ ഓടിയാണ് വന്നത്. ഡേയ്, നമ്മുടെ അണ്ണാച്ചി ഇവിടെ നാട്ടാമ ആണെടാ. എനിക്കൊന്നും മനസ്സിലായില്ല. നന്ദന് വിസദീകരിച്ചു. നാട്ടമ എന്നാല് ഗ്രാമ തലവന്. ഈ ഗ്രാമത്തില് നടക്കുന്ന എല്ലാ കാര്യങ്ങള്ക്കും തീര്പ്പ് കല്പ്പിക്കുകയും തീരുമാനം എടുക്കുകയും ചെയ്യുന്ന മനുഷ്യനാണ് നാട്ടാമ. ആര് നമ്മുടെ ആക്രി annaachiya, ഷാജിക്ക് അതിശയം. വണ്ടി സ്റ്റാര്ട്ട് ആക്കി. ഞങ്ങള് അണ്ണാച്ചിയുടെ വീട്ടിലേക്ക് കൌതുകത്തോടെ യാത്ര തിരിച്ചു.
നന്നായി മോഡി പിടിപ്പിച്ച ഒരു ഇടത്തരം വീടിന്റെ മുന്നില് വണ്ടി നിര്ത്തി. ദൂരെ നിന്നെ അവിടെ ഒരു കല്യാണത്തിന്റെ ആഘോഷങ്ങള് നടക്കുന്നത് കാണാമായിരുന്നു. സാധാരണക്കാരായ ഒത്തിരി ഗ്രാമീണര് അവിടെ കല്യാണം കൂടാന് എത്തിയിരുന്നു. ഞങ്ങള് വണ്ടിയില് നിന്നും പുറത്തിറങ്ങി. ഞങ്ങളെ കണ്ട പാടെ അണ്ണാച്ചി ഓടി വന്നു. അണ്ണാച്ചി വളരെയധികം സന്തോഷവാനായിരുന്നു. ഞങ്ങളെ അയാള് എല്ലാവര്ക്കും പരിചയപ്പെടുത്തി കൊടുത്തു. നാട്ടു പ്രമാണി ആയിരിക്കുമ്പോഴും വെറുമൊരു സാധാരണ കാരന് ആയിരിക്കുന്ന അയാളെ ഞാന് ഒന്നു കൂടി ഇഷ്ടപ്പെടുക ആയിരുന്നു. ആ nattamayude മുന്പില് ഞങ്ങള് വെറുമൊരു kattama ആണെന്ന് എനിക്ക് thonnippoyi.
അയാളുടെ മകളുടെ കല്യാണം കേമമായി തന്നെ നടന്നു. തമിഴ് സദ്യ ഞങ്ങള് അകത്താക്കാന് thudangiyappozhekkum അണ്ണാച്ചി oonu പുരയില് എത്തി. കല്യാണ sadhayepatti അയാള് abhimaanam poondu. നാട്ടില് അടുത്ത kaalathonnum ഇങ്ങനെ ഒരു kalyana sadhya undayittillathre. യാത്ര പറഞ്ഞു തിരികെ porumbol ഞങ്ങളുടെ manassil അണ്ണാച്ചി ഇല്ലായിരുന്നു. അവിടെ ഒരു വലിയ നാട്ടു pramani sdhanam pidichu കഴിഞ്ഞു . എങ്കിലും manassil pinneyum samsayam. iyal എന്തിന് njangade നാട്ടില് ആക്രി കാരന് aayathu. തിരികെ varumbol ഞങ്ങളുടെ manassil samsayam murukuka ആയിരുന്നു. ഇതു കണ്ടു pidichitte baakki kaaryam, nanda irangu എന്ന് പറഞ്ഞു മണി annan വണ്ടി ചവിട്ടി നിറുത്തി. ഞങ്ങള് ഒരു കൊച്ചു ചായ kadayude മുന്നില് എത്തി. ചായ vendayirunnu എങ്കിലും അണ്ണാച്ചിയുടെ രഹസ്യം കണ്ടു pidikkan വേണ്ടി ഞങ്ങള് ചായ kadayilekku കയറി. ividuthu kaaralla എന്ന് manassilaakkiyappol thamizhanmar ചുറ്റും കൂടി. മണി annanum nandanum thamizhanmare kayyileduthu, വളരെ churungiya സമയം കൊണ്ടു. avaril നിന്നാണ് അണ്ണാച്ചിയുടെ കഥ ഞങ്ങള് manassilakkiyathu.
rodinte ഇരു vasathumayi കണ്ട anjaarekkar ഭൂമി annachiyudethanu. venal കാലത്തു varandu കിടക്കുന്ന bhoomiyil paazh chedikal പോലും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. അണ്ണാച്ചിയുടെ sdhalathu കൂടി ഒരു unangi വരണ്ട thodundu. മഴ kalamakumbol ആ thodu niranjozhukaan thudangum. വെള്ളം samrudhiyayi kittumbol അണ്ണാച്ചി അവിടെ krushi irakkum. gramathilulla ആള്ക്കാര് അയാളെ sahayikkan കൂടും. വീണ്ടും venal akumbol thodu vattum. thodu vattiyal പിന്നെ krushi cheyyan കഴിയില്ല. അപ്പോള് അണ്ണാച്ചി തിരുവനന്തപുരത്ത് kachavadathinu പോകും, എന്ന് thamizhanmar പറഞ്ഞു. ambada kalla, എന്ന് ഞങ്ങള് അറിയാതെ പറഞ്ഞു പോയി.
divasangal കുറെ കഴിഞ്ഞു . ഒരു ദിവസം sandhyakku ഞങ്ങള് nandande കടയില് irikkuka ആയിരുന്നു. അണ്ണാച്ചിയുടെ cyclinte മണി sabdam കേള്ക്കുന്നു. saakshal അണ്ണാച്ചി ഞങ്ങളുടെ mumbil prathyakshappettu. നന്ദന് പതിവു kusalaanweshanangalkku sesham പഴയ kavarukalum മറ്റും annachikku തൂക്കി vittu. aഎ mahaanaya nattu pramaniye njan athisayathode നോക്കി nilkkukayayirunnu. അപ്പോഴാണ് kanakappante kadakkullil നിന്നും , ആക്രി annachiyennu ഒരു വിളി kettathu. അണ്ണാച്ചി മുണ്ട് മടക്കി കുത്തി, തെറി വിളി thudangi. ഞങ്ങളുടെ മുന്നില് അയാള് വീണ്ടും ഒരു അണ്ണാച്ചി aavuka ആയിരുന്നു.
2008 ജൂലൈ 9, ബുധനാഴ്ച
2008 ജൂലൈ 8, ചൊവ്വാഴ്ച
ജോണ് എന്ന മനുഷ്യന്.
ഇരുപതു വര്ഷം മുന്പ് നടന്ന ഒരു കഥയാണിത്. ജോണിനെ അറിയുമോ. നഗരത്തിനു നിറം പകരുന്ന ആളാണ് ജോണ്. എനിക്ക് ഓര്മയുള്ള കാലം മുതല് ഞാന് ജോണിനെ കാണുന്നു. ഇന്നും ഒരു മാറ്റവുമില്ലാതെ. thala അല്പം നരച്ചു എന്നതൊഴിച്ചാല്. അന്നൊക്കെ വീട്ടില് അച്ഛന് എല്ലാ വര്ഷവും പെയിന്റ് അടിക്കുമായിരുന്നു. പുതിയ നിറങ്ങള്. അതുകൊണ്ട് ജോണിന് എല്ലാ വര്ഷവും എന്റെ വീട്ടില് ജോലി കാണുമായിരുന്നു. അങ്ങനെയിരിക്കവേ ഒരു ദിവസം പപ്പൂട്ടി (ജോണിന്റെ സുഹൃത്ത്) ഗള്ഫില് നിന്നും വന്നു. സുഹൃത്തുക്കള്ക്കെല്ലാം പപ്പൂട്ടി കൊണ്ട് വന്നത് ഫോറിന് സിഗരറ്റ് ആയിരുന്നു. ജോണ് പതിവ് പോലെ ജോലി കഴിഞ്ഞു സന്ധ്യയോടെ കവലയില് എത്തി. ജോണിനെ ഒന്ന് കളിപ്പിക്കാന് സുഹൃത്തുക്കള് തീരുമാനിച്ചു. പപ്പൂട്ടി കൊണ്ട് വന്ന ഫോറിന് സിഗരറ്റില് ഒരു വിരുതന് കന്ജവു നിറച്ചു. പാവം ജോണ് ഇതൊന്നുമറിയാതെ സിഗരെറ്റ് വലിച്ചു. ഞങ്ങളുടെ കവലയില് നിന്നും ബസ് സ്ടോപിലേക്ക് പോകാന് കുറച്ചു ദൂരം നടക്കണം. ജോണിന്റെ കൂടെ സുഹൃത്തുക്കളും കൂടി. അവര് ജോണിനെ പള്ളിമുക്ക് വരെ കൊണ്ടാക്കി. ജോണിന്റെ ബസ് താമസിയാതെ വന്നെത്തി.
അന്ന് അനന്ത പുരിയുടെ കാഴ്ചകളില് ഒന്നായിരുന്നു ഡബിള് ടക്കര് ബസ്. കിഴക്കേ കോട്ടയില് നിന്നും സന്ഖു മുഖം (ബീച്ച്) വരെയും തിരിച്ചും ഈ ബസ് നിര്ത്താതെ കുറെ വര്ഷങ്ങള് ഓടിയിരുന്നു. ജോണ് സന്ഗു mughathayirunnu താമസം. ഈ ബസിലാണ് ജോണിന്റെ യാത്ര. ജോണ് ടിക്കറ്റ് എടുത്തു. ബസിന്റെ രണ്ടാം നിലയില് കയറി ഇരുന്നു. ഇളം കാറ്റും kanjavum ജോണിന്റെ യാത്ര സുഖകരമാക്കി. ബസ് ബീച്ചിലെത്തി. ജോണ് ഇറങ്ങിയില്ല. ബസ് തിരികെ കിഴക്കേ കോട്ട. വീണ്ടും ബീച്ച്, കിഴക്കേ കോട്ട. ജോണിന്റെ യാത്ര തുടര്ന്ന് കൊണ്ടേയിരുന്നു. നേരം നന്നേ ഇരുട്ടി. ബസ് കിഴക്കേ കോട്ടയില് യാത്ര അവസാനിപ്പിച്ചു. യാത്രക്കാര് എല്ലാവരും യാത്രയായി. ബസിന്റെ മുകളില് നിന്നും ഒരു തട്ടും മുട്ടും കേള്ക്കുന്നത് പോലെ. കണ്ടക്ടര് മുകളില് കയറി നോക്കി. ജോണ് അനിര്വചനീയമായ ഏതോ ലോകത്തില് അങ്ങനെ രസിച്ചിരിക്കുന്നു. ഒടുവില് കണ്ടക്ടറും ഡ്രൈവര് ചേട്ടനും കൂടി ഒരു വിധം ജോണിനെ താഴെ എത്തിച്ചു. പക്ഷെ, ജോണിന് സ്ഥല കാല ബോധം ഉണ്ടായിരുന്നു. വീട്ടിലേക്കു പോകണം എന്നാ ആഗ്രഹം ജോണില് വളര്ന്നു. കിഴക്കേ കോട്ടയില് നിന്നും ബീച്ച് വരെ ഏതാണ്ട് പത്തു കിലോ മീറ്ററോളം വരും.
ജോണ് നടന്നു. കുറെ നടന്നപ്പോള് ജോണിന് റോഡില് കൂടി ഇങ്ങനെ നടക്കുന്നത് ആപത്താണെന്ന് ബോധ്യം വന്നു. അയാള് പിന്നീടുള്ള യാത്ര റോഡിന്റെ വക്കത്തുള്ള ഓടയില് കൂടിയാക്കി. ഓട ഉള്ളടതെല്ലാം കഴിവതും ഓടയില് കൂടി തന്നെ നടക്കാന് ജോണ് പ്രത്യേകം ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നു. രാത്രിയുടെ ഏതോ യാമങ്ങളില് ജോണ് തന്ടെ വീട്ടു മുറ്റത്തെത്തി. അപ്പോഴേക്കും ജോണ് തളര്ന്നിരുന്നു. ജോണിന് വല്ലാതെ ദഹിച്ചു. ജോണ് ചുറ്റുപാടും നോക്കി. ഒടുവില് വിശാല ഹൃദയനായ ജോണ് ഒരിറ്റു വെള്ളം കുടിക്കാന് വീട്ടു മുറ്റത്തെ കിണരിലെക്കിറങ്ങി. മെല്ലെ മെല്ലെ, കിണറിന്റെ അടിതട്ടിലെത്തി. വെള്ളം കുടിച്ചുവോ എന്നറിയില്ല, ജോണിന് അപ്പോള് പാടാന് തോന്നി. ജോണ് ഉറക്കെ പാടി. കിണറിന്റെ അടിത്തട്ടില് നിന്നും ജോണിന്റെ സംഗീതം മെല്ലെ പുറത്തേക്കൊഴുകാന് തുടങ്ങി. ഇതേ സമയം ഉറങ്ങി കിടന്ന ജോണിന്റെ മകന് ഒരു വെളിപാടുണ്ടായി. മൂത്രമൊഴിക്കാന് ജോണിന്റെ മകന് വീടിന്റെ പുറത്തേക്കിറങ്ങി. തിരികെ വരുമ്പോഴാണ് അച്ഛന്റെ സോപാന സംഗീതം പോലെ ഒരു സ്വരം. നേര്ത്തു വരുന്ന സ്വരം കിണറിന്റെ ഉള്ളറകളില് നിന്നാണെന്ന് ജോണിന്റെ മകന് മനസ്സിലാക്കി. അയാള് പാട്ടിന്റെ palazhiyilekku എത്തി നോക്കി
ജോണിന്റെ ഭാര്യ നില വിളിച്ചു. നിലവിളി കരക്കാട്ടിനോപ്പം ചുറ്റുപാടും അലയടിച്ചു. വിളികേട്ടു ജോണിന്റെ അയല്പക്കക്കാര് ഓടിയെത്തി. കയറും കസേരയും എല്ലാം റെടി. കസേര കയറില് കെട്ടി മെല്ലെ കിണറിലേക്ക് irakki. ജോണ് അപ്പോഴും പാടുകയായിരുന്നു. നിലാ വെളിച്ചത്തില് kayaru കെട്ടി ഇറക്കിയ കസേരയില് വിജയ ശ്രീ ലാളിതനായി ജോണ് കരയിലേക്ക് കയറിയ കാഴ്ച ഒന്ന് കാണേണ്ടത് തന്നെ. പിന്നീട് കുറെ ദിവസത്തേക്ക് ജോണിനെ അമ്പലതുമുക്കില് (സംഭവ കഥയുടെ ആദ്യരന്ഗം നടന്ന സ്ഥലം) ആരും കണ്ടില്ല. കഴിഞ്ഞ ആഴ്ചയിലും ജോണിനെ ഞാന് കണ്ടിരുന്നു. കടും വയലറ്റ് കളറിലെ കുപ്പായമിട്ട്. ജോണ് ഇപ്പോഴും നിറം പകര്ന്നു കൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു. നഗരത്തിലെ കെട്ടിടങ്ങള്ക്ക്.
ഇരുപതു വര്ഷം മുന്പ് നടന്ന ഒരു കഥയാണിത്. ജോണിനെ അറിയുമോ. നഗരത്തിനു നിറം പകരുന്ന ആളാണ് ജോണ്. എനിക്ക് ഓര്മയുള്ള കാലം മുതല് ഞാന് ജോണിനെ കാണുന്നു. ഇന്നും ഒരു മാറ്റവുമില്ലാതെ. thala അല്പം നരച്ചു എന്നതൊഴിച്ചാല്. അന്നൊക്കെ വീട്ടില് അച്ഛന് എല്ലാ വര്ഷവും പെയിന്റ് അടിക്കുമായിരുന്നു. പുതിയ നിറങ്ങള്. അതുകൊണ്ട് ജോണിന് എല്ലാ വര്ഷവും എന്റെ വീട്ടില് ജോലി കാണുമായിരുന്നു. അങ്ങനെയിരിക്കവേ ഒരു ദിവസം പപ്പൂട്ടി (ജോണിന്റെ സുഹൃത്ത്) ഗള്ഫില് നിന്നും വന്നു. സുഹൃത്തുക്കള്ക്കെല്ലാം പപ്പൂട്ടി കൊണ്ട് വന്നത് ഫോറിന് സിഗരറ്റ് ആയിരുന്നു. ജോണ് പതിവ് പോലെ ജോലി കഴിഞ്ഞു സന്ധ്യയോടെ കവലയില് എത്തി. ജോണിനെ ഒന്ന് കളിപ്പിക്കാന് സുഹൃത്തുക്കള് തീരുമാനിച്ചു. പപ്പൂട്ടി കൊണ്ട് വന്ന ഫോറിന് സിഗരറ്റില് ഒരു വിരുതന് കന്ജവു നിറച്ചു. പാവം ജോണ് ഇതൊന്നുമറിയാതെ സിഗരെറ്റ് വലിച്ചു. ഞങ്ങളുടെ കവലയില് നിന്നും ബസ് സ്ടോപിലേക്ക് പോകാന് കുറച്ചു ദൂരം നടക്കണം. ജോണിന്റെ കൂടെ സുഹൃത്തുക്കളും കൂടി. അവര് ജോണിനെ പള്ളിമുക്ക് വരെ കൊണ്ടാക്കി. ജോണിന്റെ ബസ് താമസിയാതെ വന്നെത്തി.
അന്ന് അനന്ത പുരിയുടെ കാഴ്ചകളില് ഒന്നായിരുന്നു ഡബിള് ടക്കര് ബസ്. കിഴക്കേ കോട്ടയില് നിന്നും സന്ഖു മുഖം (ബീച്ച്) വരെയും തിരിച്ചും ഈ ബസ് നിര്ത്താതെ കുറെ വര്ഷങ്ങള് ഓടിയിരുന്നു. ജോണ് സന്ഗു mughathayirunnu താമസം. ഈ ബസിലാണ് ജോണിന്റെ യാത്ര. ജോണ് ടിക്കറ്റ് എടുത്തു. ബസിന്റെ രണ്ടാം നിലയില് കയറി ഇരുന്നു. ഇളം കാറ്റും kanjavum ജോണിന്റെ യാത്ര സുഖകരമാക്കി. ബസ് ബീച്ചിലെത്തി. ജോണ് ഇറങ്ങിയില്ല. ബസ് തിരികെ കിഴക്കേ കോട്ട. വീണ്ടും ബീച്ച്, കിഴക്കേ കോട്ട. ജോണിന്റെ യാത്ര തുടര്ന്ന് കൊണ്ടേയിരുന്നു. നേരം നന്നേ ഇരുട്ടി. ബസ് കിഴക്കേ കോട്ടയില് യാത്ര അവസാനിപ്പിച്ചു. യാത്രക്കാര് എല്ലാവരും യാത്രയായി. ബസിന്റെ മുകളില് നിന്നും ഒരു തട്ടും മുട്ടും കേള്ക്കുന്നത് പോലെ. കണ്ടക്ടര് മുകളില് കയറി നോക്കി. ജോണ് അനിര്വചനീയമായ ഏതോ ലോകത്തില് അങ്ങനെ രസിച്ചിരിക്കുന്നു. ഒടുവില് കണ്ടക്ടറും ഡ്രൈവര് ചേട്ടനും കൂടി ഒരു വിധം ജോണിനെ താഴെ എത്തിച്ചു. പക്ഷെ, ജോണിന് സ്ഥല കാല ബോധം ഉണ്ടായിരുന്നു. വീട്ടിലേക്കു പോകണം എന്നാ ആഗ്രഹം ജോണില് വളര്ന്നു. കിഴക്കേ കോട്ടയില് നിന്നും ബീച്ച് വരെ ഏതാണ്ട് പത്തു കിലോ മീറ്ററോളം വരും.
ജോണ് നടന്നു. കുറെ നടന്നപ്പോള് ജോണിന് റോഡില് കൂടി ഇങ്ങനെ നടക്കുന്നത് ആപത്താണെന്ന് ബോധ്യം വന്നു. അയാള് പിന്നീടുള്ള യാത്ര റോഡിന്റെ വക്കത്തുള്ള ഓടയില് കൂടിയാക്കി. ഓട ഉള്ളടതെല്ലാം കഴിവതും ഓടയില് കൂടി തന്നെ നടക്കാന് ജോണ് പ്രത്യേകം ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നു. രാത്രിയുടെ ഏതോ യാമങ്ങളില് ജോണ് തന്ടെ വീട്ടു മുറ്റത്തെത്തി. അപ്പോഴേക്കും ജോണ് തളര്ന്നിരുന്നു. ജോണിന് വല്ലാതെ ദഹിച്ചു. ജോണ് ചുറ്റുപാടും നോക്കി. ഒടുവില് വിശാല ഹൃദയനായ ജോണ് ഒരിറ്റു വെള്ളം കുടിക്കാന് വീട്ടു മുറ്റത്തെ കിണരിലെക്കിറങ്ങി. മെല്ലെ മെല്ലെ, കിണറിന്റെ അടിതട്ടിലെത്തി. വെള്ളം കുടിച്ചുവോ എന്നറിയില്ല, ജോണിന് അപ്പോള് പാടാന് തോന്നി. ജോണ് ഉറക്കെ പാടി. കിണറിന്റെ അടിത്തട്ടില് നിന്നും ജോണിന്റെ സംഗീതം മെല്ലെ പുറത്തേക്കൊഴുകാന് തുടങ്ങി. ഇതേ സമയം ഉറങ്ങി കിടന്ന ജോണിന്റെ മകന് ഒരു വെളിപാടുണ്ടായി. മൂത്രമൊഴിക്കാന് ജോണിന്റെ മകന് വീടിന്റെ പുറത്തേക്കിറങ്ങി. തിരികെ വരുമ്പോഴാണ് അച്ഛന്റെ സോപാന സംഗീതം പോലെ ഒരു സ്വരം. നേര്ത്തു വരുന്ന സ്വരം കിണറിന്റെ ഉള്ളറകളില് നിന്നാണെന്ന് ജോണിന്റെ മകന് മനസ്സിലാക്കി. അയാള് പാട്ടിന്റെ palazhiyilekku എത്തി നോക്കി
ജോണിന്റെ ഭാര്യ നില വിളിച്ചു. നിലവിളി കരക്കാട്ടിനോപ്പം ചുറ്റുപാടും അലയടിച്ചു. വിളികേട്ടു ജോണിന്റെ അയല്പക്കക്കാര് ഓടിയെത്തി. കയറും കസേരയും എല്ലാം റെടി. കസേര കയറില് കെട്ടി മെല്ലെ കിണറിലേക്ക് irakki. ജോണ് അപ്പോഴും പാടുകയായിരുന്നു. നിലാ വെളിച്ചത്തില് kayaru കെട്ടി ഇറക്കിയ കസേരയില് വിജയ ശ്രീ ലാളിതനായി ജോണ് കരയിലേക്ക് കയറിയ കാഴ്ച ഒന്ന് കാണേണ്ടത് തന്നെ. പിന്നീട് കുറെ ദിവസത്തേക്ക് ജോണിനെ അമ്പലതുമുക്കില് (സംഭവ കഥയുടെ ആദ്യരന്ഗം നടന്ന സ്ഥലം) ആരും കണ്ടില്ല. കഴിഞ്ഞ ആഴ്ചയിലും ജോണിനെ ഞാന് കണ്ടിരുന്നു. കടും വയലറ്റ് കളറിലെ കുപ്പായമിട്ട്. ജോണ് ഇപ്പോഴും നിറം പകര്ന്നു കൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു. നഗരത്തിലെ കെട്ടിടങ്ങള്ക്ക്.
ഇതിനായി സബ്സ്ക്രൈബ് ചെയ്ത:
പോസ്റ്റുകള് (Atom)
